jueves, 8 de octubre de 2009

A Sanidade pública vasca financiará as operacións de cambio de sexo e creará a Unidade de referencia no Hospital de Cruces



Osakidetza comezou a formar facultativos neste tipo de cirurxía e a adaptar os recursos da Unidade

Antes de quince días, o Consello de dirección do Servicio Vasco de Salud-Osakidetza, dependente do goberno Vasco, dará o visto e prace ao protocolo de actuación da Unidade de Diagnóstico para transexuais que estará situada no hospital biscaíño de Cruces.

Unha prestación á que se suma o diagnóstico e tratamento completo do proceso para que a terapia médica sexa “integral”. Segundo fontes sanitarias, aínda que non se decidiu cando se porá en marcha este tipo de intervencións, si comezou a formación dos facultativos neste tipo de cirurxía e a adaptación dos recursos da Unidade.

Aínda que de forma non oficial xa está funcionando desde hai meses, "iso si, con bastantes limitacións", os equipos de profesionais teñen xa ultimados todos os protocolos de actuación con estes pacientes. Osakidetza centralizará en Cruces todos os casos, que non superan en todo o País Vasco a trintena.

Un equipo multidisciplinar orientará desde o principio aos homes e mulleres transexuais que acudan a recibir terapias ou pidan información. "Trátase de facilitarlles o acceso sanitario sen que teñan que dar tantas voltas", aseguran fontes sanitarias.
Desde a posta en marcha da Unidade no hospital de Cruces, Osakidetza atende as primeiras fases dos pacientes transexuais, como o diagnóstico e o tratamento hormonal, "pero en cambio non se fai cargo da cirurxía de asignación de sexo".
Ata agora, Sanidade alegaba que a unidade interdisciplinar de xénero -que aglutinará a especialistas en sexoloxía, psicoloxía, psiquiatría, logopedas, endocrinoloxía, cirurxía...- non realizaba intervencións de reasignación de sexo porque a demanda de pacientes non xustificaba a súa implantación na Comunidade Autónoma Vasca, "pero se un transexual necesitaba ser intervido era derivado a dous centros do Estado cos que Osakidetza tiña acordos".

miércoles, 7 de octubre de 2009

EFEBOFÍLIA (xustificar o inxustificable)





É cando menos curioso pensar no tempo que necesitamos unha parte da poboación LGTB en deixar de ser considerad@s enferm@s e o doado que é ser linguófilo, é dicir, que che gusta a lingua e, que se me entenda, xogar coa lingua no máis estrito sentido semántico, por Deus!.

É cando menos curioso ver o doado que é empregar os eufemismos para disimular os poucos matices morais que queiramos intentar crer que se manteñen entorno ao noso sagrado corpo relixioso (e cando digo queiramos refírome máis ben a un intento de escribir o noso propio ensaio sobre a cegueira e pretender non ver). Agora xa non existe a pedofilia, Silvano Tomassi deixou clara a obviedade, tamaño desaxuste moral non é máis que unha ilusión dentro do mundo da castidade moral máis absoluta, a culpa é desa pequena porcentaxe de maricóns que se coan entre os hábitos e por riba sofren desa pequena tara psico-sexual (e que viva Freud e a psicanálise decimonónica) que os leva a desexar a tenros efebos propios da época clásica e acenden as súas paixóns e instintos da maneira máis inevitable. E a culpa é de quen fai isto, claro, como fonte de desexo carnal.

É cando menos curioso ver como podemos pasar dun lado ao outro da linguaxe en busca dunha rectificación xamais considerada. Da metáfora de “un amor desmedido polos castos corpos da pureza”, ao eufemismo da efebofilia, á realidade pedófila de violación e abuso. E como ese mesmo argumento pode ser utilizado para eternas razzias legais contra esas capas de poboación que conviven coa perigosa mestura que para a moral pública supón a diferenza xeracional e o sexo. Cal é a diferenza?. A dominación, o dano, o exercicio de poder sobre aquel efebo que non quere ningún contacto co efebófilo de quenda que non pode resistirse á sua clásica beleza. Ou quizais poidamos empezar a pensar como Mendicutti e crer como facía non hai moito nunha columna, que utilizar a un prostituto suramericano non se chama prostitución e explotación, senón reactivación da economía dun país subdesenvolvido, achacándoo ao eterno paternalismo occidental marca da casa colonial.... Pensar mal sobre o exercicio de poder e dominación quizais sexa produto da miña propia mala dixestión, pero polo momento todo este balbordo montado por Tomassi valeu para evitar lembrar estatísticas, informes e datos que deixen no seu sitio estas declaracións, e mentres seguimos saboreando o rancio tufo de quen se escuda na moral para sinalar con dedos acusadores e desmarcarse entre halos de santidade.

É curioso ver como todo acaba sendo poesía. Agora a plana maior do clero preséntanos a efebofilia como forma de limpar as súas sotanas dos restos de fluídos corporais que neles poidan quedar. E quizais debamos pensar na necesidade de elevar novos altares ao clero 2.0 por manter na era tecnolóxica o seu interese no nome da estética, dunha linguaxe poética e non agresiva, rimbombante e de pluma exquisita...

Definitivamente, ás veces penso nas posibilidades que abre o analfabetismo... Pero só o moral.

Nelson G. Rodríguez Avilez
Colectivo 7Cores

martes, 6 de octubre de 2009

I XANTAR POPULAR POLA VISIBILIDADE RURAL EN MONTERROSO

O I Xantar Popular pola Visibilidade Rural reuniu, o pasado sábado 26 de setembro en Monterroso, a gais, lesbianas, transexuais e bisexuais chegados de toda Galicia. O acto foi organizado polo grupo LGTB do PSdeG-PSOE. Con esta festa o grupo quixo mostrar o seu apoio ás xentes homosexuais e transexuais que viven no rural. Facer visible o feito LGTB no ámbito rural, para axudar a dignificar a vida dos nosos compañeiros e compañeiras.

Os participantes fomos recibidos polo alcalde de Monterroso, o noso compañeiro socialista Antonio Gato. Tamén asistiu a nosa compañeira de partido Laura Seara, en calidade de secretaria de Igualdade do PSdeG. Seara valorou o acto como unha plataforma para "defender o dereito de todas as persoas a vivir a súa vida en liberdade" e en contra da “discriminación por razóns de orientación sexual". Para a deputada do PSdeG, o obxectivo desta romaría é "facer visible o feito homosexual nas zonas rurais" e, por elo, elixiuse Monterroso para a celebración.

A parlamentaria socialista manifestou o seu desexo de que a chegada do PP á Xunta, "partido que mantén unha postura contraria a moitos dos dereitos conseguidos nos últimos anos", non supoña un paso atrás. “Estaremos vixiantes", advertiu, "as realidades de hoxe eran sonos onte, pero hai que traballar día a día, para que os gobernos non esquezan que este outro mundo existe", remarcou Seara.

O coordinador do grupo de traballo de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais (LGTB) do PSdeG, Fito Ferreiro, sinalou que a romaría é unha aposta pola “creación no rural galego dunha conciencia cidadá soidaria" que promova "un cambio de actitude" cara este colectivo. Pediu "indiferenza e paciencia" ante as persoas que "sempre se manifestaron contra os dereitos dos homosexuais e que queren crispar, violentar e provocar ás persoas que só piden igualdade".
Cando empezamos o xantar eramos case cincuenta persoas, chegadas de Lugo, Ourense, A Coruña, Pontevedra... Charlamos, contamos anécdotas, rimos... Ós cafés uníronse compañeiros e compañeiras do partido de Monterroso. Despois xogamos un rondo de fútbol e outros tamén xogaron un xogo de cartas de rol.

Ás seis da tarde acudimos ó auditorio do Centro Sociocultural de Monterroso. Juan Carlos Beceiro leu o manifesto pola "Visibilidad Rural". Logo disto empezou o espectáculo co cantante Manu Clavijo e as drag-queens “Afrodita” e “Candy”. Ademais Guillermo e Kristal leron textos do poeta de Monterroso Lorenzo Varela. Despois como estaban en festa en Monterroso, xa de noite fomos ó pregón e logo tomamos uns viños coas xentes da vila.

Queremos dar as grazas ós compañeiros e compañeiras de Monterroso que axudaron a que esta festa fora un éxito. Foi un dia moi bonito e emotivo que esperamos repetir o vindeiro ano.

FOTOS DO I XANTAR POPULAR POLA VISIBILIDADE RURAL EN MONTERROSO




















































































































































CONCENTRACIÓN DIANTE DEL TRIBUNAL SUPERIOR XUSTIZA DE GALICIA

TOD@S CONTRA O TRIBUNAL POPULAR HOMÓFOBO DE VIGO”

CONVOCA:

CONCENTRACIÓN DIANTE DEL TRIBUNAL SUPERIOR XUSTIZA DE GALICIA





Martes 6 de Outubro ás 11:00h en A Coruña. Pedímosvos a todos aqueles que podais asitir que vos acerqueis, xa que mañá o tribunal revisa se o xuízo de Dani e Isaac realizar conforme á lei ou non. O tribunal Superior de Xustiza de Galicia esta en a praza de Galicia de A Coruña.

Grupo LGBT del PSdeG-PSOE

lunes, 5 de octubre de 2009

“Cando se soubo do acto gai en Monterroso, moitos pensaron que isto era unha bacanal”

A LOITA POLA NORMALIDADE
Xoán Carlos Beceiro, veciño deste municipio da Ulloa, foi un dos promotores da primeira “Romaxe pola Visibilidade LGBT no Rural”.



Este sábado Monterroso converteuse na capital gai de Galiza. O PSdeG organizou neste municipio da comarca da Ulloa a primeira “Romaxe pola Visibilidade LGBT no Rural”. Até o mesmo achegouse medio cento de persoas. Porén había un dato sintomático: os participantes da bisbarra contábanse cos dedos das mans.

Detrás desta iniciativa hai un nome: Xoán Carlos Beceiro García. Este mozo de 32 anos de idade sabía que non ía ser doado contar coa asistencia dos veciños. De feito, el é de Monterroso. Todos os seus recordos están ligados a este municipio. Non podía ser doutro xeito. As circunstancias da vida afastárono da súa familia biolóxica e con só tres anos pasou a ser interno dun colexio de monxas da localidade. Alí estudou e vuviu até que con 16 anos comezou a buscar un futuro laboral no mesmo concelllo. Agora traballa como asalariado nunha explotación gandeira.

-Vieiros: Como xorde da idea dunha romaría para visbilizar o mundo gai no rural?
-X.C.Beceiro: Isto falámolo no grupo de traballo LGBT do PSdeG. Monterroso é un lugar bastante céntrico e sabían que contaban coa miña colaboración.
-Saír do armario nunha comarca rural é especialmente difícil?
-(Ri) Aquí había moita xente que non o sabía antes desta fin de semana. Agora si que noto máis as olladas da xente, pero era algo que xa agardaba cando decidín organizar o acto. Xa sabía o que podía pasar porque eu ouvía os comentarios homófobos da xente que descoñecía que eu era gai. A xente que o é homosexual en Monterroso non dá a cara. Incluso, cando te decides a saír do armario procúpanse de que os poidan relacionar contigo.
-Mais supoño que tamén habería xente que se solidarizaría contigo despois de dar este paso?
-Ninguén chamou para felicitarme.-Como se pode rachar coa invisbilidade do mundo homosexual nos concellos rurais?
-No rural é máis difícil porque todo o mundo se coñece entre si. A idea xeralizada é que a homosexualidade é algo sucio, anormal. Hai demasiados tópicos. Por exemplo, por ser homosexual pensan que xa che gustan todos os homes. De feito (volve rir), cando saíu nos medios o do acto a xente pensaba que aquí se ía montar unha bacanal.
-Cantas veces pensou darlle un punto de xiro á súa vida e marchar de Monterroso?
-Moitísimas veces. A verdade é que non marchei por diversas circunstancias, pero é certo que teño máis amigos nas cidades.
-Pero supoño que se avanzaría algo na aceptación do mundo gai?É certo que a xente nova acepta mellor ca os vellos as diferentes orientacións sexuais. Afortunadamente, tamén hai cambios no rural.
-Como se pode lograr ese cambio de mentalidade?O principal é espallar a idea de que que é unha opción completamente normal. Os primeiros que teñen que velo así son os propios homosexuais. Ocultarse é acabar discriminándose a un mesmo. Hai que intentar vivilo coa máxima normalidade para que vaia callando tamén esta idea nos que te rodean.
-Determinados políticos debería saír do armario para dar exemplo?Dende logo que si. Os políticos deberían facelo porque son un modelo para a sociedade. Ese xesto, sen dúbida, tamén lle axudaría a moita xente.

(Entrevista publicada en Vieiros e realizada por Ramón Vilar o 30/09/2009)

jueves, 1 de octubre de 2009

MANIFESTO POLA VISIBILIDADE LGTB RURAL

As palabras son os ecos da voz que na súa gran maioría esfúmanse co tempo, os encontros como este son actos que perduran na historia e formaran parte da nosa memoria. Por primeira vez celebramos un acto tan significativo e de apoio incondicional á visibilidade rural. Noutros tempos, afortunadamente xa pasados, isto seria un acto escandaloso e ata delictivo. Como todos sabemos, a loita pola igualdade dos nosos dereitos, e con elo me refiro ó colectivo lgtb con respecto ó colectivo heterosexual, non é algo que comezase fai dous días, é unha loita de moitos anos que, por fin, vai dando os seus froitos.

O partido socialista na súa primeira lexislatura marcou un punto de inflexión coa Lei do matrimonio entre homosexuais. Con elo non só outorgaba a unión legal a través do matrimonio entre persoas da mesma condición sexual senón que nos facía partícipes dos dereitos que a Constitución Española xa concedía ós matrimonios heterosexuais, e dos que desafortunadamente nós, unha parte importante na sociedade, viámonos privados de ditos dereitos constitucionais. Afortunadamente, esta lei fainos máis visibles na vida privada e pública neste país.
Por desgraza como sabemos todos inda hoxe un partido político mantén un recurso no tribunal constitucional contra dita lei e algunha organización santa e relixiosa séguenos considerando enfermos e apestados.

Hoxe, amigos e amigas, queremos que sexa un día de celebración por todo o que se acadou, pero non esquezamos que estamos aquí para apoiar á xente que vive en zonas rurais, e que desgraciadamente inda hoxe nos nosos días poden sentirse temerosos, o peso lapidario das criticas homófobas que se verten cara as persoas, pola súa condición sexual.
Queremos que a xente se sinta libre, que se decide compartir co resto da sociedade a súa condición, non teña o temor de que esta a perder dereitos como persoa ou se sinta un bicho raro ou un ser desprezable. Neste papel integrador entramos todos dunha maneira ou outra e sempre apoiando á xente que decide dar o paso. Os medios de comunicación intégrannos creando opinión e facendo ver a través do poder informativo a toda a sociedade que por ter unha condición sexual que a maioría da xente non goza, pero que unha gran parte de dita sociedade si compartimos. Non somos nin bichos raros nin enfermos, nin mellores nin peores que o resto da sociedade. Vós, xente da política, o voso papel é indiscutiblemente fundamental na integración xa que sodes quen ten o poder de lexislar leis a favor da igualdade.

As sociedades avanzan, a través da historia podémolo observar, e neste momento toca vivir en liberdade, pero liberdade que non pode ser total se seguimos xulgando á xente como bos ou malos, validos ou inútiles pola súa condición sexual. Vivamos onde vivamos, grandes cidades ou pequenos núcleos rurais, sexamos libremente visibles, porque desta forma estaremos contribuíndo a formar unha sociedade máis libre, máis autentica e con novos valores humanos.
Amigos que estamos hoxe aquí, sigamos loitando por non perder o acadado ata o momento e por seguir dando pasos firmes cara a integración total na sociedade. Xente do rural, non teñamos medo a mostrarnos tal e como somos, pois non cometemos ningún delito con elo, sexamos libres e non permitamos que as actitudes homófobas duns poucos, nos infundan medo e nos devalan coma persoas.

Non á homofobia e si á liberdade afectivo sexual, si á liberdade coma persoas. Dende aquí fágovos saber que en nós, os socialistas, sempre atoparedes un apoio incondicional. Estamos aí, coma sempre, respaldando e apoiando calquera iniciativa en pro de defender os dereitos e liberdades de todas as persoas.

Desexo enormemente que isto sirva de exemplo para outros partidos políticos que presumen de ser progresistas ante a sociedade e que cando lles toca gobernar só se dedican a recortar prestacións e dereitos sociais. Hoxe é un día de festa e unidade e invítovos a que sexa así, que gozemos todos dos actos que se celebraran durante esta xornada e que nos sintamos máis unidos que nunca por unha causa xusta.
Amigos e amigas do rural e das cidades sexamos visibles e loitemos pola nosa visibilidade persoal.

Grupo LGBT do PSdeG-PSOE