UNHA BREVE HISTORIA DOS PONETES DAS XORNADAS NA UDC

Carla Antonelli




Naceu en Güímar, Tenerife, Illas Canarias, España. Estudou arte dramática no Conservatorio de Música e Arte Dramática de Santa Cruz de Tenerife. Saíu da súa cidade natal en 1977, xa que naqueles momentos facíase impensable que unha persoa transexual puidese desenvolver a súa identidade de xénero nunha contorna rural. Viviu rabexadas da ditadura franquista e o post-franquismo de cheo, ademais da persecución policial. En España ata 1979 as persoas transexuais e homosexuais podían ser encarceradas baixo a Lei de “perigo social”.

Activista polos dereitos das persoas transexuais de forma directa desde o ano 1977 en Las Palmas de Gran Canaria. En 1980 gravou o primeiro documental temático sobre transexualidad que se emitiu na Televisión Española (TVE-2). Este documental foi secuestrado pola censura e non se emitiu ata setembro do ano 1981, debido a que arremeteu contra xuíces por non posibilitar o cambio de nome e sexo legalmente.

En 1997 comenzo a coordinar a área Transexual do Grupo Federal GLTB do PSOE. Traballou en grupo no programa electoral onde se incluíu o matrimonio homosexual e a Lei de Identidade de Xénero para as persoas transexuais. Colaborou na redacción da norma que posibilitaba ás mulleres transexuais ingresar nos módulos femininos, sen necesidade dunha cirurxía de reasignación de sexo.

No ano 2004 o PSOE gaña as eleccións e o Congreso aproba o matrimonio homosexual, pero a Lei para transexuais atrasábase unha e outra vez, e cando se viu perigar a súa saída, ameazou ao seu Goberno con iniciar unha folga de fame[1] xunto a presidentas doutros colectivos se o Consello de Ministros non aprobaba dita normativa. Esta cuestión tivo unha repercusión mediática nacional e internacional, ao final o Goberno logo de diversas reunións comprometeuse de forma pública a tramitar a Lei. Cousa que se fixo realidade o 1 de marzo do ano 2007. Renunciou á súa actividade politica cando a Lei de Transexuais foi aprobada, asinada polo Presidente do Goberno e o Rei de España o 17 de marzo do 2007. O 1 de xullo dese ano anuncia que deixase o seu cargo por “motivos laborais”, xa que comezaba a gravar unha serie de televisión en Antena 3.

Foi Portavoz de Área Transexual da Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais de España e portavoz para os medios de comunicación do Colectivo Transexualia de Madrid, logo de violentas agresións a persoas transexuais por grupo de neonazis no Paseo da Castelá. deu charlas en distintas universidades de España e distintos centros do país; así como Congresos de Sexología, o último en Valladolid en outubro de 2009.

Viaxou a Venezuela, Chile e Mexico, invitada por colectivos transexuais dos países a encontros internacionais. En Chile participou en todas as televisións e programas de máxima audiencia do país, con entrevistas pola demanda dos dereitos de transexuais, en México falo na Cámara dos deputados e deu unha conferencia na Universidade de Mérida, no Estado de Iucatán.

Premiada polos colectivos transexuais de Cataluña e Andalucía en 2008 pola súa participación necesaria na Lei de Identidade de Xero. Colectivo de Transexuais de Madrid premiouna no 2003 pola súa traxectoria histórica. Premio 2008 da Federación Estatal de Gais, lesbianas e transexuais de España "Premios Látigos e Plumas".Premio Baeza 2009 a ?A visibilidade?, recibido xunto ao Xuíz Grande Marlaska e o concelleiro Pedro Zerolo.



Dr. Vicent Bataller i Perelló

Naceu en Gandía provincia de València en 1958.
Licenciouse en Medicamento e Cirurxía pola Universitat de València, E.G. en 1985. Alcanzou o grao de doutor pola mesma Universidade no 1995, cunha tese sobre Educación Sexual, cualificación sobresaliente cum laude por unanimidade do Tribunal Tese.
Creou o primeiro servizo de información sexual teléfónico para mozas no P.V. en 1989.”Telèfon Jove da Sexualitat” dependente do Institut Valencià de Joventut.
Fué Presidente da Societat Sexológica do País Valencià. Promotor, creador de diferentes Asociacións de Sexólogos e pertenceu á FESS durante máis de 10 anos.
Coordinou a área de Saúde Integral/vih-sida da FELGT desde a súa creación ata 2004.
Actualmente forma parte do Aula de Identidade de Xénero da Universidade de Las Palmas de Gran Canaria e é Vicepresidente e fundador da AUEMS (Asociación Internacional para o estudo Multidisciplinar da Sexología) nas Illas canarias. Colabora en ECOSEX e na CASA GLTB de San Bartolomé de Tirajana (Sur de Las Palmas de Gran Canaria). Foi o primeiro Coordinador Grupo LGTB PSPV-PSOE
É Director do "Espai de Sexologia" no Centre Internacional de Gandia, dependente da Universitat de València. Vogal de Saúde Sexual da Sociedade Española de Intervención en Sexología (S.E.I.S.). Vogal de Saúde Sexual e Dereitos Sexuais da Asociación Española de Antoloxía, Medicamento Sexual e Reprodutiva (A.S.E.S.A.). Coordinador Federal de Saúde Sexual e Dereitos Sexuais do CEF- PSOE.
Ten o Premio AET- Transexualia en recoñecemento á Traxectoria Profesional en Defensa do Colectivo Transexual, outorgado en Madrid no 2007. No 2008 recibiu o Premio LGTB L´Ahuir e no 2010 outorgóuselle o Premio Margalida Borràs polo seu defensa a favor da Saúde Sexual da Comunidade LGTB.
É profesor de Sexología da Universidade de Almería, Universidade de Sevilla, Universidade Camilo José Cela e da Universidade de Oviedo.
Máis información sobre Vicente na web www.vicentebataller.com


Afredo Saborido Pérez

Traballador social, sexólogo do INCISEX (instituto de Ciencias Sexológicas da Universidade de Alcalá de Henares) e terapeuta sexual e de parella por BIKO ARLOAK. Militante do CGC (Colectivo Gay de Compostela) desde 2002 a 2009. Poteriormente foi presidente de CGC e representante da federación ATURUXO (federación LGTB Galega). Durante estes anos foi cando o activismo LGTB en Santiago e en Galicia tiña unha gran actividade. Organizábase o orgullo de Galicia en Santiago cunha manifestación onde chegaron a ir 5000 persoas e unha festa que enchía a praza da Quintana.



Massioun Didier Villegas Mogollon

Massioun Didier foi activista LGTBI, de colectivos de traballo coas persoas con VIH e participo nun grupo politico LGTBI na cidade de Cali.

Ingreso no ano de 1997 no colectivo chamado Fundación Vivir Mellor actualmente chámase Apoio e solidariedade. É unha organización para persoas que viven e conviven con VIH, formando parte do grupo de auto apoio. Realizaba e promovía encontros nacionais e internacionais con persoas que vivían e convivían con VIH, sendo integrante activo da organización, axudando a persoas recentemente diagnosticas coa infección.

Para o ano 2001 integrar no grupo que se formo a través da igrexa católica, chámase Grupo LGTBI Kyron onde se facían reunións cada xoves co obxectivo de facer talleres e de charlas sobre o tema LGTBI e formación integrar ecuménica, cara a parte da parroquia da igrexa de Champagnat de cali, pero a igrexa non interviña na actividades do grupo.

Xa no 2002 comenzo a formar parte do grupo LGTBI Aguacatal onde a reunións eran os sábados coas actividades similares ao de kyron pero dándolle un diferente (non relixioso) mais de reflexión persoal e con cine-foros.

Estando nestes grupos crear unha fundación de teatro Satiricón, co obxectivo de facer obras de teatro con temas LGTBI, o cal participe durante ano e medio asistindo a talleres de preparación artística no grupo.

Outros dos grupos que se formaron na cidade de Cali, é un grupo con fins políticos, de ideoloxía de esquerda, chamado grupo Polo de Rosa, o cal era parte do movemento político Polo democrático alternativo, alí a súa función era contactar cos novos integrantes para ter unha ficha técnica de cada un e así poder levarlles a información dos sucesos actuais do grupo a través de Internet.

Como na actualidade hai mais grupos en Cali, e entre eles destaco ao grupo Xuño Unicidad (polo respecto da unicidad), o cal programaba cada ano o recital de poesía homo-erótica, con fins culturais dentro de colectivo LGTBI. Alí participaba de forma exporadica na realización deste evento e doutros eventos que eles realizaban. Foi nomeado membro honorario. Aínda hoxe continua axudando aos grupos de Colombia cando eles solicítano.

“CONSTRUÍNDO AS NOSAS SEXUALIDADES. AS DIVERSIDADES SEXUAIS E A SAUDE SEXUAL"

“CONSTRUÍNDO AS NOSAS SEXUALIDADES. AS DIVERSIDADES SEXUAIS E A SAUDE SEXUAL"

II Obradoiro LGTB IESGA e 7Cores

Facultade de Dereito da Universidade de A Coruña.

MÉRCORES 26/OUTUBRO:


10:00 INAUGURACIÓN DAS XORNADAS
Chema Castrillo: Coordinador IESGA UdC
Fito Ferreiro: Coordinador grupo LGTB 7 Cores

10:15 “DA DIVERSIDADE NORMATIVA ÁS DIVERSIDADES SEXUAIS”
Vicente Bataller: Doctor en Medicina, sexólogo e membro do instituto de estudos psicosomáticos e psicoterapia médica.

11:30 DESCANSO

12:00 PROXECCION DOCUMENTAL
"MAMA, SOY TRANSEXUAL"


13:00 DIVERSIDAD Y SALUD SEXUAL
Alfredo Saborido Perez
Traballador Social,Sexologo e membro da AEPS.

14:00 XANTAR

16:30 IDENTIDADES TRANSEXUAIS; ABORDAXE INTEGRAL
Carla Antonelli: Deputada do PSOE da Asamblea de Madrid. Muller transexual activista dos dereitos LGTB.
Vicente Bataller: Doctor en Medicina, sexólogo e membro do instituto de estudos psicosomáticos e psicoterapia médica.


18:30 OBRADOIRO DE SEXUALIDADE


19:30 DEBATE COS COLECTIVOS LGTB
ALAS CORUÑA
7 CORES
NOS MESMAS
ALAS LUGO
Modera: Juan Jesús Sánchez
(Coordinador Nacional de IESGA)

XOVES 27/OUTUBRO:


10:30 DIVERSIDADE SEXUAL, REALIDADES NOUTROS PAISES.
Maurico Álvarez: Activista LGTB
Massioun Diddier: “Grupo reflexia LGTB aguacatal” Pueblo Rosa (Partido Pueblo democrático - Colombia)

11:30 GLOBALIZACIÓN DOS DEREITOS SEXUAIS.
Silvia Fraga: Voceira parlamentaria de LGTB do grupo PSdeG-PSOE
Obdulia Taboadela: Doutora en Socioloxía


12:30 IGUALDADE DE TRATO, UN NOVO PASO CARA A IGUALDADE
Mar Barcón: Voceira Municipal en A Coruña do grupo do PSdG-PSOE
Laura Seara: Secretaria de Estado de Igualdade.

13:30 PECHE

A inscripción farase a través da web da asociación www.IESGA.es //
LUGAR: FAC. DE CC. da Educación (Campus de Elviña) //
Para +info iesga@iesga.es

Descarga o Cartaz: http://goo.gl/TZpFe

+ Info

www.iesga.es
www.grupo7colores.blogspot.com

Pedro Zerolo: “Rajoy só traballa contra a igualdade”

Sexto aniversario da presentación polo PP do recurso ante o TC contra os matrimonios do mesmo sexo




O secretario de Movementos Sociais e Relacións coas ONG esixe de novo a Mariano Rajoy que retire o seu recurso ante o Tribunal Constitucional contra a lei do matrimonio entre persoas do mesmo sexo

Madrid, 29 de setembro de 2011. O secretario de Movementos Sociais e Relacións coas ONG, Pedro Zerolo, sinalou que “cada día que pasa sen que o PP retire o seu recurso contra a lei do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, Mariano Rajoy demostra que só traballa contra a igualdade”. Cando se cumpren seis anos desde que o PP presentase o seu recurso ante o Tribunal Constitucional, Zerolo subliñou que “o PP só traballa contra a igualdade, como poñen de manifesto os seus coñecidos intentos de derrogar leis que amplían dereitos civís como a Lei de Igualdade efectiva entre mulleres e homes, a de Saúde Sexual e Reprodutiva ou a do matrimonio igualitario, entre outras”.

“Xa son máis de 20.000 parellas as que nos últimos seis anos puideron exercer o seu dereito ao matrimonio en igualdade”, subliñou o dirixente socialista. “Neste tempo, España colocouse na vangarda dos dereitos humanos e dos dereitos civís, entre outros os de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais. Desde o ano 2005 no que se aprobou o matrimonio igualitario, son xa dez países máis os que recoñecen este dereito, así como sete estados dos EUA e México DF”, indicou Zerolo, quen engadiu que “cómpre defender as conquistas sociais ante o PP, porque os dereitos civís hai que reivindicalos, conquistalos, celebralos e agora toca defendelos”.

O responsable de Movementos Sociais volveu esixirlle ao PP que “retire o seu recurso do Tribunal Constitucional e se sume ao amplo consenso social e político que existe en España en torno ao recoñecemento do matrimonio igualitario”. Zerolo indicou que “o PP segue a ser o partido da involución en dereitos”.

Manifiesto de la Alianza para la Defensa del Sistema Público de Servizos Sociales.

Vénse de presentar o Manifesto da Alianza para a Defensa do Sistema Público de Servizos Sociais, unha Alianza cuxo obxectivo é elaborar un discurso conxunto para a consolidación do Sistema Público de Servizos Sociais como cuarto piar do Estado do Benestar, porque, tal e como se indica no Manifesto, a atención ás necesidades realizada polos Servizos Sociais reduce sempre as desigualdades e a exclusión, favorece unha actividade económica, crea postos de traballo e, sobre todo, contribúe á cohesión social.
Estiven na presentación do Manifesto e deille o meu apoio, porque sempre crin no fortalecemento do Estado de Benestar, e máis aínda desde que no ano 2006 se aprobou a Lei de Dependencia. O compromiso do Goberno Zapatero coas políticas sociais sempre foi claro e traballou non só para reforzar os servizos sociais básicos, senón, ademais, para atender as novas necesidades de protección e cohesión social provocadas pola propia crise.
No Manifesto reclámase a presenza de todos os actores sociais, porque é fundamental apoiar o Terceiro Sector, xa que non só é xerador de emprego senón que xoga un papel fundamental e determinante na loita contra a exclusión e, por suposto, ten un importante papel no desenvolvemento e consolidación do Estado do Benestar. Convídote a entrar se queres: Súmate ao Manifesto!

http://www.cgtrabajosocial.es/alianza/

O GRUPO LGTB DO PSdeG-PSOE PARTICIPOU NA CONFERENCIA POLÍTICA PSOE 2011

O grupo LGTB dos Socialistas de Galicia participou xunto co grupo LGTB federal do PSOE na Conferencia Política 2011 que se desenrolou en Madrid. Traballamos activamente nas comisións de “Igualdade” e “Democracia” grupos onde se tocaba máis a fondo a realidade LGTB e a igualdade de trato. O grupo xa presentara na fase previa 21 emendas ó texto. Emendas que foron tidas en conta a maioría e algunhas transacionadas. Destacámosvos os textos máis interesantes referentes ó ámbito LGTB.



A IGUALDADE NO SÉCULO XXI


A IGUALDADE DO SÉCULO XXI É A IGUALDADE DE OPORTUNIDADES

SETE ANOS DE AVANCE SOCIAL

“A partir de 2004, abriuse unha segunda etapa de expansión, profundización e modernización dese Estado do Benestar. Púxose en marcha a Lei de Promoción da Autonomía Persoal e Atención ás Persoas en Situación de Dependencia. Ademais, nesta etapa producíronse avances moi importantes en ámbitos como a conciliación da vida persoal, familiar e laboral, a política de erradicación da violencia de xénero, ou as axudas á maternidade, avanzándose con decisión na plena igualdade dos cidadáns e cidadás, recoñecendo a diversidade, igualando en dereitos ás persoas, facéndoas fortes fronte a todo tipo de discriminación: de xénero, de orientación sexual, étnica, relixiosa, por razón de discapacidade, de idade ou calquera outra. O obxectivo marcado era facer máis iguais ós desiguais, permitindo o seu pleno desenrolo vital e ampliando os dereitos e as oportunidades de colectivos cuxa inclusión cidadá era incompleta. Todo elo, desde unha concepción moderna e avanzada da igualdade de oportunidades e de trato, dentro dun proxecto que xa é coñecido como socialismo dos cidadáns.”


Unha política social financeiramente sostible nun tempo de crise

“A diferenza da dereita, os socialistas comprometémonos a soster os grandes servizos públicos de protección social e defender unha concepción progresista e xusta dos grandes dereitos de igualdade que configuran o Estado Social e do Benestar: a educación, a sanidade, as pensións e os servizos sociais. A igualdade de oportunidades, ese novo xeito de definir a política social, só se fai posible cando os nosos mozos se enfrontan á madurez, á emancipación, á vida, en definitiva, coas mesmas posibilidades ó marxe da súa condición social, do seu sexo, da súa orixe étnica ou cultural, ou de calquera outra condición que os discrimine, incluída a discapacidade. De igual maneira, todos os seres humanos temos dereito a nosa saúde, á protección da nosa vida fronte á enfermidade oo ó sinistro nas mesmas condicións, ó marxe das nosas posibilidades económicas.”

Unha política social adaptada ás novas causas da desigualdade

“Porque, como sabemos, a igualdade de trato é unha dimensión básica do principio de igualdade, que complementa a igualación das oportunidades coa loita activa contra todo tipo de discriminación. Necesitamos medidas positivas para garantir a súa efectividade e por iso tramitaremos na seguinte lexislatura o proxecto de Lei de Igualdade de Trato e Non Discriminación que elaborou o goberno socialista. Protexeremos así a diversidade como un valor enriquecedor da sociedade española e, en particular, promoveremos medidas que corrixan e compensen a discriminación que sofre a comunidade xitana, garantindo a igualdade real de oportunidades e de trato cara os integrantes deste colectivo.”

Investir en educación, investir nas persoas

“O noso sistema educativo ha de ser capaz de formar ós cidadáns do futuro que se van mover en escenarios distintos ós do pasado. É o gran elemento para garantir a igualdade de oportunidades, a transformación social e o incremento do benestar. Un cidadán sen unha sólida formación vai ter claros riscos de exclusión. A educación tamén é vital para o benestar económico e a empregabilidade en momentos de crise económica como a actual. Non sairemos da crise só con máis e mellor educación, pero é seguro que non o faremos sen ela. Se queremos reorientar o noso modelo de crecemento económico, se queremos incrementar a competitividade e a produtividade das nosas empresas é imprescindible incrementar o nivel de formación de todos os cidadáns para responder ás novas demandas. En definitiva, para que toda a cidadanía vexa incrementada as súas posibilidades de empregabilidade.”

Garantir unha sanidade pública, universal, gratuíta e de calidade

“Reiteramos o compromiso do PSOE coas políticas de prevención do VIH, con especial esforzo en aqueles sectores poboacionais máis expostos ó VIH e no diagnóstico precoz da infección. Velaremos pola calidade da asistencia sanitaria e por asegurar o tratamento das persoas con VIH e con SIDA fomentando o respecto dos dereitos humanos das persoas con VIH loitando fronte ó estigma e a discriminación que sofren estas persoas. Impulsaremos programas de formación en saúde sexual para profesionais sanitarios, incluíndo os aspectos relativos á saúde sexual en todos os plans integrais de saúde, e fomentaremos a sexoloxía no ámbito académico e profesional.”


DEMOCRACIA

Reformas tamén para impulsar o recoñecemento de novos dereitos cidadáns. Nos últimos anos os gobernos socialistas converteron a España nun referente internacional na ampliación dos dereitos civís e a loita contra a discriminación por motivo de orientación sexual e identidade de xénero. Estes profundos cambios no recoñecemento da igualdade e a diversidade trouxeron consigo outros aspectos que requiren de máis acción política comprometida e máis reformas tanto no ámbito social como no xurídico. Debemos seguir impulsando estas iniciativas que poñen de manifesto o noso firme compromiso coa igualdade, os dereitos civís e a diversidade, e sinalan as nosas profundas convicións ante unha dereita que se opuxo de fronte a calquera avance e recoñecemento de dereitos neste ámbito e que mantén recorrida ante o Tribunal Constitucional a lei que recoñeceu o matrimonio entre persoas do mesmo sexo.

Asegurar a primacía da política, e dos seus valores, é tamén mellorar a súa eficacia. Redistribuír é un valor xusto e solidario, pero é tamén un principio de eficacia nun modelo social; prover de bens públicos a toda a cidadanía é un valor, pero é do mesmo xeito un factor eficaz de avance colectivo. A política e as institucións do Estado encontran o seu fundamento precisamente na súa tarefa de garantía deses dereitos, por encima das condicións de cada un.

Propoñemos, pois, unha democracia máis directa, activa, participativa e comprometida cos cidadáns. Unha democracia con institucións efectivas, áxiles e atentas ás necesidades cidadás. Unha democracia orientada á satisfacción de dereitos. Unha democracia, tamén, que busca equilibrios, integración de vontades, vocación de consenso.

Unha democracia en definitiva que escoite máis, que dialogue máis que actúe mellor.

O recoñecemento de dereitos nun contexto de restricións

“O actual contexto económico obriga a revisar as prioridades na acción das institucións e as administracións públicas, e obriga tamén a actuar do modo máis eficaz, aproveitando ó máximo os recursos dispoñibles. A crise lévanos a cambiar a forma de actuar das administracións.

Pero a crise non pode significar a renuncia á función fundamental das institucións públicas, o recoñecemento e garantía dos dereitos cidadáns. Especialmente porque a crise afecta e golpea con maior forza a quen máis necesidade ten de acceder a eses dereitos e ás prestacións que conlevan.

Certamente, o primeiro compromiso debe ser o mantemento dos dereitos hoxe xa recoñecidos, e do nivel de calidade alcanzado na súa satisfacción. A historia da nosa democracia é a da ampliación dos dereitos da cidadanía, o seu nivel de cobertura e a calidade na súa prestación. Un proceso predicable dos dereitos cívicos ou políticos, pero tamén, e moi especialmente, dos dereitos sociais. Sanidade, educación e prestacións sociais coñeceron en España un necesario desenrolo en contido e acceso ós mesmos.

As dúas últimas lexislaturas continuaron con este proceso: coa xeración de novos dereitos sociais como a atención á dependencia, inda no seu momento de instrumentación inicial, a mellora das prestacións sociais e familiares, novas prestacións sanitarias ou as axudas vinculadas ó desemprego; pero tamén co avance noutros ámbitos de dereitos cidadáns: desde os elementos transversais incluídos na lei de igualdade entre mulleres e homes ás novas regras do dereito de familia en materia de matrimonio, separación e divorcio, adopción ou acceso ó rexistro civil, así como o dereito ó voto dos inmigrantes nas eleccións municipais.”

DIA DA VISIBILIDADE BISEXUAL

O 23 de setembro, celébrase en todo o mundo o Dia da Visibilidade Bisexual xa que a bisexualidad é poucas veces entendida e a bifobia segue moi arraigada nesta sociedade debido á invisibilidad e aos prexuízos dunha sociedade onde se vanaliza todo aquilo relacionado coa sexualidade.
Maduramos como sociedade, xa non nos dá medo falar de sexualidade pero seguimos entendendo o mundo en termos dicotómicos: home-muller, homosexualidadheterosexualidad; pero existen outras relidades que non se axustan a isto e que son rexeitadas por descoñecemento..

Outro 23 de setembro máis, o Grupo LGTB de los Socialistas de Galicia, unímonos a outros moitos lugares, baixo a convocatoria do Día Mundial da
Visibilidade Bisexualidad, para recordar que o mundo non se pinta só en dúas cores, non todo é branco ou negro? Non só aquí en Galicia, desde Gandia e Asturias, Valencia, Canarias e Murcia, tamén Gran Bretaña, Francia, Suíza, Estados Unidos, México, Sudáfrica, Australia ou Israel, hoxe volvemos insistir que debemos superar os sistemas dicotómicos, a imposición do desexo nun ou outro xénero. Deixemos de lado os mitos, os prexuízos e os tabús que rodean a esta realidade.
A bisexualidad non é homosexualidade secreta, nin heterosexualidad escondida, é outro camiño da expresión afectivo-sexual. Os e as bisexuais sentimos atracción sexual, emocional e/ou romántica cara a persoas de distinto xénero e/ou sexo, non necesariamente da mesma xeito, ao mesmo nivel, ou coa mesma intensidade.

Desde Galicia reclamamos unha sociedade libre de bifobia; porque o
medo, o rexeitamento e a violencia contra as persoas bisexuais existe. Pero tamén é bifobia cando se dubida da lexitimidade da nosa orientación. É bifobia cando se nos invisibiliza. É bifobia cando as administracións crean programas de atención de persoas lesbianas, gais e transexuais e esquécense da atención ás persoas bisexuais. Tamén é bifobia cando se nos trata como a persoas indecisas ou se nos identifica con condutas que nada teñen que ver coa nosa realidade: como a promiscuidade, a infidelidade ou a transmisión de ITS.

Precisamente o ano en que se cumpren 30 anos dos primeiros casos diagnosticados de SIDA, queremos facer memoria e recodar a amigos, amigas, familiares e amantes que xa non están e insistir unha vez máis que o VIH non entende de orientacións sexuais, só de prácticas de risco. Unha vez máis insistimos no crecemento da infección no noso país. E por iso reclamamos ás administracións públicas que non se manteñan á marxe deste problema de saúde pública e acheguen recursos e investimentos en saúde e non usen a escusa da crise para facer uso do tijeretazo na prevención do VIH nin nos tratamentos, a atención sanitaria e o apoio a quen vivimos co virus. As institucións non poden pasar por alto que están hipotecando a saúde da cidadanía.

É moi importante que non se caia no prexuízo cara ao descoñecido. O respecto ás persoas debe ser a premisa a seguire a informació o camiño cara ao entendemento para a integración e igualdade plena de calquera minoría.
Desde o Grupo LGTB 7 Cores traballaremos para que a sociedade teña unha
visión máis real e máis xusta sobre a orientación bisexual. Pola nosa banda seguiremos traballando para erradicar a bifobia existente.

MIL RAZONES por Isaac Gonzalez

Llevamos media vida viendo películas en la tele en las que un chico se arrodilla delante de una chica y le dice ¿te quieres casar conmigo?; es una imagen que ya tenemos metida en nuestra memoria y parece que está como en el guión por el que algún día habrán de discurrir nuestras vidas. Bueno, mejor dicho, vuestras vidas, las vidas de las personas heterosexuales… hace pocos años que la sociedad nos empezó a tener en cuenta y no sin poco protestar, se fue haciendo un hueco en la “normalidad” de la gente esa imagen en la que un chico pedía matrimonio a otro chico o una chica se lo pedía a otra chica…

Esto se pudo dar gracias a que hay países, como el nuestro, que dieron el paso a reconocer la igualdad legal de las personas homosexuales. Hace ya cinco años que mi chico y yo subimos la escalera del palacio de María Pita de nuestra ciudad a dar el “sí quiero” y parece que fue ayer. Parece que cada vez a menos gente le extraña y que cada vez surgen menos recelos en la sociedad a los cambios habidos en esa institución.



Pero bueno, dejémonos de rodeos, este artículo venía a cuento de una sensación extraña que viví have unos días con unos buenos amigos; que me trajo a la cabeza, las razones por las que uno toma la decisión de dar ese paso; de contraer matrimonio.



Todos vivimos ese hormigueo en el estómago que se produce en ese momento en que lo pides o te lo piden, es algo muy especial; esa incertidumbre, ese.. ¿le hará ilusión? ¿será demasiado pronto? ¿se asustará? Todas esas miles de preguntas que se nos pasan por la cabeza y a las que ahora las personas homosexuales hemos de añadir ¿nos dejará el próximo gobierno?. Sí amigos, porque aunque parezca increíble esa pregunta se ha unido ha nuestras vidas en los últimos meses. Suena raro que un programa electoral se base en impedir que mi chico y yo junto con nuestras dos madres subamos de la mano la escalera que conduce al salón de plenos municipal para, delante de nuestros amigos y familia, darnos el “sí, quiero”, pero por desgracia es así.



Cuando el pasado junio se casaron nuestros amigos Mau y Migui, nuestro amigo óscar saltó como un verdadero cohete para coger el ramo que lanzó Mau, para a renglón seguido hincar su rodilla en la hierba y pedirle a Jose; su novio, si se quería casar con él. Fue algo simbólico porque éramos muchos los que ya sabíamos que tenían ganas de dar ese paso, pero fue como el simbolismo que faltaba y una plasmación de esa imagen colectiva que todos tenemos y que comentaba al inicio.

Después de ese paso viene lo más difícil, escoger restaurante, fotógrafo, fecha…. Vamos ¿qué os voy a contar? Y sobre todo, lo peor, el dinero para llevarlo a cabo. Es por este último motivo, que Jose y Óscar habían decidido retrasar la boda al año siguiente y dedicar los ingresos de este año a acabar la reforma de su piso. Todo eso es lo normal, es lo que haría cualquier persona “normal”, salvo que hubo un momento en que pensaron ¿y si el año que viene no nos dejan casarnos?. Es por ello, que y según palabras textuales de uno de ellos “debido a la situación política”, fueron al juzgado y contrajeron matrimonio dejando el boato y la celebración para momentos más propicios.

Unos días atrás nos liaron a varios amigos para una barbacoa y al acabar de comer nos lo dijeron. Fue muy bonito pero al mismo tiempo fue duro, fue muy duro ver que ,cuando todavía mucha gente de este país aún no ha reunido valor para decirle a su familia que va a contraer matrimonio con una persona de su mismo sexo, haya alguien que base su estrategia para llegar a la Moncloa en destruir los derechos de una parte importante de nuestra sociedad.

Hay veces que uno piensa: ¿todo lo que llevamos luchado no sirve de nada?


Isaac Gonzalez