TRASLADAMONOS A UN NOVO BLOG. http://lgtb7cores.wordpress.com/

Só queremos modernizar o noso blog, que estaba un pouco anticuado.
Por iso nos imos a http://lgtb7cores.wordpress.com/ . Seguiremos traballando pola igualdade real e os dereitos das persoas lesbianas, gais, transexuais e bisexuais da nosa terra, como fixemos ata agora.

Avanzamos moito nestes últimos sete anos, pero quedanos moito camiño por percorrer ata conseguir que as persoas homosexuais, bisexuais e transexuais podamos vivir a nosa vida sen problemas e sen ninguén que nos intente machacar coas súas fobias.

Neste momento estamos traballando en varios proxectos que verán a luz próximamente e que axudarán na loita contra a discrmimación que nos segue perseguindo nesta sociedade. Estade atentos ás nosas novidades.

E recordade que para calquera consello, pregunta ou se queredes colaborar connosco podedes facelo a través da páxina de facebook Grupo LGTB PsdeG-PSOE ou no mail lgtb@socialistasdegalicia.com.

14 FEBREIRO. DÍA EUROPEO DA SAÚDE SEXUAL.

As persoas progresistas debemos reflexionemos acerca dos Dereitos sexuais e Liberdades sexuais conquistadas con moito esforzo e que o goberno retrógrado e cavernícola do PP está estragando con argumentos que cómpre desmontar. A Lei que fixo o Goberno Socialista de José Luis Rodríguez Zapatero, non é ningunha Lei do aborto como os medios de comunicación e o PP non paran de cacarexar. Señores/as, é unha Lei Orgánica de Saúde Sexual, Reprodutiva e de Interrupción Voluntaria do embarazo. Ninguén desexa un aborto, iso simplemente é un fracaso da educación sexual no noso País que é inexistente e cando se realiza só contempla os riscos que comporta a actividade coital-vaxinal. Pídolles que lean a Lei e desenvolvan unha óptima Saúde Sexual para todas as persoas, pois a carga moral, a represión e a ignorancia son incompatibles cunha sexualidade responsable, pracenteira e amorosa.

http://www.saúdesexual.psoe.es/.

DECLARACIÓN DE MONTREAL (2007):

Recoñecer, promover e asegurar dereitos sexuais
Avanzar cara a equidade de xénero
Eliminar violencia e abusos
Acceso universal á educación sexual
Programas de saúde que recoñezan a saúde sexual
Deter o VIH/SIDA e outras enfermidades
Identificar e abordar disfuncións
Recoñecer o pracer sexual como compoñente do benestar
En 1997 con motivo del XIII Congreso Mundial de Sexoloxía, celebrado en Valencia, fíxose manifesto por vez primeira a" Declaración Universal dos Dereitos Sexuais" ou a chamada "Declaración de Valencia", que posteriormente en 1999 foi ratificada en Hong Kong pola WAS, no XIV Congreso Mundial de Sexoloxía.
Os dereitos sexuais son parte dos dereitos básicos de todas as persoas, por tanto son universais e inalienables. A Saúde Sexual non pode ser lograda sen dereitos sexuais para todas as persoas, independentemente da súa orientación e identidade sexual.
En 2005, no XVII Congreso Mundial de Sexoloxía, celebrado en Montreal fíxose pola W.A.S. (Asociación Mundial da Saúde Sexual). Declaración de Montreal ou"Saúde Sexual Para o Milenio".
En 2006 en Canadá, desenvolvéronse os Dereitos sexuais LGTB ou Declaración de Montreal , para salvagardar e protexer os dereitos básicos da Comunidade LGTB e instar a axencias e organismos internacionais a facer un seguimento sistemático dos dereitos destas persoas.
Coñecer, difundir e traballar sobre os dereitos sexuais desde a educación sexual na infancia, preadolescencia, adolescencia e xuventude supón unha garantía para o seu desenvolvemento como persoas sexuadas, onde a igualdade, as relacións de equidade entre os xéneros, a coeducación e a garantía dos dereitos sexuais sexan os piares para facer persoas adultas, autónomas e responsables da súa propia sexualidade.
A promoción da saúde sexual fomenta a calidade de vida e a realización da paz. A saúde sexual non pode alcanzarse en tanto as persoas non estean libres de estigma, discriminación, abuso, coerción e violencia sexuais.
Cómpre avogar pola saúde sobre a base dos dereitos humanos e a solidariedade, establecer normas reguladoras e leis que garantan un alto grao de protección fronte a posibles danos e a igualdade de oportunidades para a saúde e o benestar de todas as persoas, asociarse e establecer alianzas con organizacións públicas, privadas, non gobernamentais e internacionais e coa sociedade civil para impulsar medidas sostibles no eido da promoción da saúde sexual, tamén ten que ser un compromiso de toda a cidadanía, incluídas as persoas maiores.

DEREITOS SEXUAIS

É algo obvio, pero aínda moitos/as profesionais da saúde non teñen en conta que hai sexualidades en plural, e dan por suposto que todos os varóns e/ou mulleres que lles consultan son heterosexuais.
Neste punto é importante lembrar que a sexualidade, tal como contemplan a Organización Mundial da Saúde (OMS) e a World Association for Sexual health (WAS), é un dos principais indicadores de calidade de vida das personas, polo que instan a organismos, asociacións e Gobernos a promocionar a Saúde Sexual, e para que esta se logre cómpre recoñecer e garantir os dereitos das persoas, de TODAS as persoas.
Cómpre reivindicarmos que a orientación homosexual, tanto masculina como feminina, téñense que abordar dun xeito integral desde a Sanidade Pública, e así mesmo, os/as profesionais sanitarios/as, teñan en conta e traten os problemas de parella, as disfuncións ou síntomas de erección, a exaculación precoz ou rápida, o tratamento da ITS, a inhibición do desexo sexual, as anorgasmias, etc., da comunidade LGTB.
Finalmente cómpre que o diagnóstico e as fases do proceso de transexualización sexan cubertas no Sistema Público de Saúde e Política Social.
En definitiva, debemos considerar que non hai unha única sexualidade, senón que hai distintas sexualidades, tantas como persoas existen e que todas son peculiares e específicas.

DEREITOS SEXUALES OU DECLARACIÓN DE VALENCIA ,1997.

Os dereitos sexuais son dereitos humanos universais baseados na liberdade inherente, dignidade e igualdade para todos os seres humanos. Dado que a saúde é un dereito humano fundamental, a saúde sexual debe ser un dereito humano básico. Para asegurarnos que os seres humanos das sociedades desenvolvan unha sexualidade saudable, os dereitos sexuais seguintes deben ser recoñecidos, promovidos, respectados e defendidos por todas as sociedades de todas as maneiras. A saúde sexual é o resultado dun ambiente que recoñece, respecta e exerce estes dereitos sexuais:
1. O Dereito á Liberdade Sexual: A liberdade sexual abrangue a posibilidade dos individuos de expresar o seu potencial sexual. Porén, isto exclúe todas as formas de coerción sexual, explotación e abuso en calquera tempo e situación da vida.
2. O Dereito á Autonomía Sexual, Integridade Sexual e Seguridade do Cuerpo Sexual: Este Dereito involucra a habilidade de tomar decisións autónomas sobre a vida sexual dun dentro dun contexto da propia ética persoal e social. Tamén inclúe o control e o pracer dos nosos corpos libres de tortura, mutilación e violencia de calquera tipo.
3. O Dereito á Privacidade Sexual: Este involucra o dereito a tomar decisións individuais e condutas sobre a intimidade sempre que elas no interfiran nos dereitos sexuais doutros.
4. O Dereito á Equidade Sexual: Este dereito refírese á oposición a todas as formas de discriminación, independentemente do sexo, xénero, orientación sexual, idade, raza, clase social, relixión ou invalidez psíquica, física, sensorial ou emocional.
5. O Dereito ao Pracer Sexual: O pracer sexual incluíndo o autoerotismo, é unha fonte de benestar físico, psicolóxico, intelectual e espiritual.
6. O Dereito á Expresión Sexual Emocional: A expresión sexual é más que o pracer erótico nos actos sexuais. Cada individuo ten dereito a expresar a súa sexualidade a través da comunicación, o contacto, a expresión emocional e o amor.
7. O Dereito á Libre Asociación Sexual: Significa a posibilidade de casar ou non, de divorciarse e de establecer outros tipos de asociacións sexuais.
8. O Dereito a Facer Opcións Reprodutivas, Libres e Responsables: Isto abrangue o Dereito para decidir sobre ter fillos ou non, o número e o tempo entre cada un, e o dereito ao acceso aos métodos de regulación da fertilidade.
9. O Dereito á Información Baseada no Coñecemento Científico: A información sexual debe ser xerada a través dun proceso científico e ético e difundido en formas apropiadas en todos os niveis sociais.
10. O Dereito á Educación Sexual Comprensiva: Este é un proceso que dura toda a vida, desde o nacemento e debería involucrar a todas as institucións sociais.
11. O Dereito ao Coidado da Saúde Sexual: O coidado da saúde sexual debe estar dispoñible para a prevención e o tratamento de todos os problemas, preocupacións e desordes sexuais.

PRINCIPIOS DE YOGYAKARTA. MONTREAL . Marzo 2007

Son principios Sobre a Aplicación da Lexislación Internacional de Dereitos Humanos en Relación coa Orientación Sexual e a Identidade de Xénero.
O texto consiste nun preámbulo, 29 principios e Recomendacións Adicionais, así como os Signatarios/as desta Declaración. O dereito ao goce universal dos dereitos humanos é o primeiro principio.Os dereitos á Igualdade e á non discriminación, o dereito de toda persoa a non ser detida arbitrariamente,o dereito á educación, o dereito a formar unha familia,...etc. Entrade na web: http://www.yogyakartaprinciples.org/

Estudalos co alumnado e Difundilos é Fundamental para que se coñezan e respecten.

OS PRINCIPIOS DE YOGYAKARTA. MONTREAL.2006.

DEREITOS SEXUAIS

A ACEPTACIÓN PERSOAL DA SEXUALIDADE COMO FONTE DE PRACER, SAÚDE, AFECTIVIDADE E FECUNDIDADE.

A sexualidade é unha parte integral da personalidade de todo ser humano e para o seu pleno desenvolvemento cómpre a satisfacción de necesidades humanas básicas como o desexo de contacto, intimidade, expresión emocional, pracer, tenrura e amor.

DE QUE TODAS AS PERSONAS VIVAN BEN O FEITO DE SEREN SEXUADAS E CONTRIBÚAN AO SEU BENESTAR E Á SÚA SAÚDE INTEGRAL.

Apoia a realización dun documental de temática LGTB

Ola, os compañeiros da ONG cultural visible mándannos a seguinte nota:

Puxemos na páxina de crowdfunding Verkami o proxecto do documental sobre a Colección Visible que estamos agora mesmo a realizar coa axuda dunha produtora. Temos unha axuda do Ministerio de Asuntos Exteriores pero necesito un pouco máis de diñeiro para a música, subtitulado, deseño, etc. Necesitamos que arredor de 200 persoas poñan 20 euros cada unha para conseguir os 3.500 euros que nos propuxemos como obxectivo.
Gustaríame que puideses darlle un pouco de difusión a isto entre os vosos contactos nas redes sociais... O texto de presentación do proxecto é este:

A ONG Asociación Cultural Visible promove a visibilidade da cultura gai e lesbiana e precisa da túa axuda para realizar o documental ARTE GAY BUSCA CASA, unha película sobre a creación dunha colección de arte homosexual (Colección Visible) na que leva traballando desde hai sete anos e que reúne hoxe en día cerca de 1.000 obras doadas por artistas de 30 países. Só tes que entrar na páxina de crowdfunding Verkami.com e axudarnos, con 20 euros ou máis se o prefires. Cada tipo de patrocinio vai acompañado de variadas e interesantes recompensas.
Só tes que entrar nesta ligazón para veres o proxecto:

www.verkami.com/projects/1215-arte-gay-busca-casa

Un bico

Pablo Peinado
VISIBLE

A Corte de Apelacións dos EUA considera inconstitucional prohibir o matrimonio gai en California .

Un tribunal federal de apelacións do noveno circuíto xudicial de California (EUA) declarou hoxe que a prohibición dos matrimonios entre persoas do mesmo sexo é inconstitucional, o que supón un paso adiante para a aprobación dos enlaces entre homosexuais nese estado. Un panel de tres xuíces ditaminou 2-1 que un maxistrado de primeira instancia interpretou correctamente a Constitución dos Estados Unidos de América e os precedentes da Corte Suprema cando declarou en 2010 que a "Proposición 8" -a lei que prohibía os matrimonios entre persoas do mesmo sexo- era unha violación dos dereitos civís de gais e lesbianas.
Os avogados da "Proposición 8" e as dúas parellas que interpuxeron a denuncia para eliminar a devandita prohibición estaban dispostos a recorrer mesmo á Corte Suprema se non recibían un fallo favorable. "Aínda que a Constitución permite ás comunidades promulgar a maioría das leis que consideren convenientes, requírese que haxa ao menos unha razón lexítima para a aprobación dunha lei que trata as diversas clases de persoas de maneira diferente. De tal xeito, non hai razón ningunha para que a Proposición 8 sexa aprobada", engade a resolución xudicial.
Ademais, considera que non había probas de que o ex-xuíz Vaughn Walker, quen a rexeitou primeiro, fose parcial e engadiu que debería ter comunicado antes de que dese a coñecer a súa decisión que era homosexual e tiña unha relación desde había moito tempo con outro home. O fallo divulgouse máis dun ano despois de que a Corte de Apelacións escoitase os argumentos no caso.
Os partidarios da "Proposición 8" pediran á Corte que rexeitase a decisión de Walker por razóns constitucionais e pola vida persoal do xuíz. O maxistrado de San Francisco sentenciou a favor das vodas homosexuais nese estado ao considerar que a lexislación que as prohibía atentaba contra os dereitos fundamentais establecidos na Constitución dos EUA.
Os opositores ao matrimonio homosexual iniciaron un día despois o proceso de apelación á decisión do xulgado federal. A organización Protect Marriage, que aglutina a diferentes grupos relixiosos e conservadores, presentou o recurso ante o noveno circuíto xudicial de apelacións. Despois de que a "Proposición 8" fose aprobada nas urnas cun 52,2 por cento dos votos, os seus opositores denunciárona en agosto de 2009 ante unha Corte Federal de San Francisco por considerar que atentaba contra os dereitos constitucionais.
Os EUA non recoñecen oficialmente as vodas homosexuais, aínda que si as aceptan os gobernos de seis dos seus estados: Massachusetts, Connecticut, Vermont, Iowa, New Hampshire e mais o Distrito de Columbia. O colectivo de "Alcaldes pola Liberdade de Matrimonio", entre os que se encontran o de Nova York, Michael Bloomberg e o dos Ánxeles, Antonio Villaraigosa, aplaudiron a decisión do noveno circuíto xudicial e afirmaron que "reafirma que o soño americano é posible para todos". "Esperamos que chegue un día no que todos os nosos cidadáns poidan compartir xusta e equitativamente a liberdade do matrimonio", engadiron nun comunicado ao coñeceren a resolución.

Un proxecto de lei que contempla a pena de morte para os homosexuais volve ao Parlamento ugandés

Un proxecto de lei que contempla a pena de morte para os homosexuais que sexan "reincidentes" foi reintroducido no Parlamento de Uganda este martes tras ser proposto en 2009 por un membro do Movemento de Resistencia Nacional (NRM), o que provocou duras críticas internacionais.
Nese momento, o presidente de Estados Unidos, Barack Obama, definiu o proxecto como "odioso" e a secretaria de Estado, Hillary Clinton, pediu ao presidente ugandés, Yoweri Museveni, que o rexeitase. Ademais, varios doantes internacionais ameazaron con cortar o seu financiamento ao país en caso de se converter en lei.
O proxecto foi retirado en maio de 2011 e o Goberno anunciou en agosto que non debatería o texto porque as leis existentes eran suficientes para combater os "crimes homosexuais". Porén, un pequeno movemento homófobo, liderado por varios parlamentarios e un grupo de sacerdotes, amosou a súa vontade de que a proposta entre en vigor.
"O proxecto anti-homosexualidade volveu ser presentado ante o Parlamento e foi enviado ao comité Legal e ao comité de Asuntos Parlamentarios", segundo informou a presidenta do Parlamento, Helen Kawesa. "O comité examinarao e levará a cabo vistas públicas antes de devolvelo para o seu debate formal", engadiu.
A homosexualidade goza de moi mala prensa na meirande parte dos países africanos, onde se considera un mal costume europeo. É ilegal en 37 países do continente e poucos son os africanos que se atreven a confesar esta tendencia sexual por temor ao cárcere ou á perda do seu traballo.
O 26 de xaneiro de 2011, o activista ugandés polos dereitos dos homosexuais David Kato, cuxo nome e fotografía foron publicados en 2010 por un xornal homófobo local, foi golpeado ata a morte no seu domicilio de Campala.

O GRUPO LGTB 7 CORES PIDE QUE SE TRABALLE CONTRA A HOMOFOBIA CON POLITICALES REAIS . AS DENUNCIAS PUBLICAS EN CERTOS CASOS PODEN PREXUDICAR .

REFERENTE AS PINTADAS EN INSTITUTO DE A CORUÑA.

O GRUPO LGTB 7 CORES PIDE QUE SE TRABALLE CONTRA A HOMOFOBIA CON POLITICALES REAIS .

AS DENUNCIAS PUBLICAS EN CERTOS CASOS PODEN PREXUDICAR E NON AXUDAR.

Fai xa un mes que o Grupo LGTB 7 CORES tivo coñecemento dunhas pintadas homofobas nun instituto da nosa cidade.

Cando hai insultos ou agresións homofobas hai uns protocolos de actuación xa que se saímos antes en prensa podemos agravar o problema se esa persoa esta dentro do armario, ten outros problemas familiares ou doutro índole.

Cando tivemos coñecemento de ditas pintadas o 22 de Novembro, puxémonos en contacto coa orientadora do centro escolar en cuestión. Decatámonos do problema real que existe alí e para non prexudicar a ninguén chegamos a uns acordos de actuación.

Esta é a forma de actuar, antes de saír en prensa e utilizar politicamente a problemática dun persoa. Xa que a publicidade pode acentuar mais o problema. O denunciar estes problemas desta forma demostran o non coñecemento da nosa realidade e o intento de acordarse de nós e nós para a confrontación política.

Ademais se o concelleiro de EU- OS VERDES coñecese de verdade o problema non se equivocaría na formulación da denuncia.


Estes acordos, ademais doutras accións, consiste en facer charlas sobre diversidade sexual no próximo trimestre en devandito centro escolar. Estas charlas estarán coordinas polo servizo de Mediación Municipal e nelas participasen tamén os colectivos da Coruña A.L.A.S e o Grupo LGTB socialista 7 CORES.

Desde o grupo LGTB 7 CORES sempre defendemos Os Servizos de Mediación LGTB dentro das políticas para traballar pola igualdade real do noso colectivo. Desde estes servizos désense charlas en institutos, a profesores. Deberíanse facer campañas contra a homofobia e dando a coñecer ao realidade da poboación LGTB. Tamén se atenderían ás persoas que necesiten axuda para desenvolver a súa orientación sexual ou a familiares e amigos.

Gustaríanos que o concello da Coruña potenciase este servizo e dese as instrucións precisas para que o servizo de Mediación LGTB do concello da Coruña realizase as charlas que tenia programadas. Neste trimestre só deu dúas charlas en institutos e colexios. E parécenos que é unha pobre actuación para un programa que debería dar tres ou catro charlas por semana.

Tamén nos preguntamos cal é o orzamento que o concello da Coruña vai dedicar ás políticas LGTB. Xa que dentro dos orzamentos municipais do 2012 non se atopan especificadas e están englobadas xunto outros programas como o de secretariado xitano, sen contía concreta. Logo da experiencia do ultimo Festival de Arte LGTB Visible onde o concello recorto de 14.000 euros que orzara a 5000 euros crémonos que o futuro das políticas LGTB do goberno municipal estean á altura dunha cidade como a da Coruña.

E tamén pedimos ao concelleiro de EU-OS VERDES que se quere traballar de verdade polo colectivo, pida que o concello Coruña continúe coas políticas que desde fai catro anos realizábanse dentro do programa VISIBLE e que contaba cunha dotación orzaría que agora non constan no orzamento municipal. Este programa da concellaría de Servizos de Servizos Sociais encargábase de VISIBLE CINEMA, VISIBLE CORUÑA, O SERVIZO DE MEDIACION MUNICIPAL LGTB e a programación cultural da semana do ORGULLO.

1 DECEMBRO DÍA MUNDIAL DO SIDA

Pedro Zerolo: "A crise non pode ser unha escusa para eliminar as políticas de prevención do VIH"

O secretario de Movementos Sociais e Relacións coas ONG mostra a súa preocupación porque o futuro Goberno do PP siga o camiño de supresión das políticas de prevención do VIH no ámbito da saúde pública como nas CCAA que goberna Madrid, 30 de novembro de 2011. Pedro Zerolo, secretario de Movementos Sociais e Relacións coas ONG, alertou hoxe contra as políticas de supresión e graves recortes no ámbito da saúde pública.

Con motivo da celebración do Día Mundial do Sida o 1 de decembro, afirmou "que a crise non pode ser unha escusa para reducir drasticamente o investimento nas políticas de prevención do VIH". O dirixente socialista subliñou que "diversas comunidades autónomas gobernadas polo PP recortaron gravemente ou eliminado, os Programas Autonómicos de Prevención do VIH". mostrou a súa preocupación porque coa chegada do PP ao goberno de España "signifique un retroceso nas políticas de prevención, tratamento, atención e apoio relacións co VIH e a sida".

Zerolo recordou que en España se produciron o ano pasado preto de 3.000 novos diagnósticos, dos cales o 45% foi tardío. "É imprescindible que desde as Administracións públicas sanitarias sígase impulsando o diagnóstico precoz, facilítese ao máximo o acceso ás probas de detección e garántase o acceso gratuíto, anónimo e confidencial ás mesmas", sinalou o responsable de Movementos Sociais, quen engadiu que "a prevención segue sendo o investimento máis eficaz para evitar a propagación do VIH".

Con motivo deste día, o dirixente socialista quixo recordar a "os preto de 30 millóns de persoas falecidas a causa da sida en todo o mundo, así como aos seus familiares e amigos" e reclamou a todas as administracións políticas públicas contra o estigma e a discriminación que sofren as persoas seropositivas "que dificultan gravemente a prevención, o diagnóstico e tratamento desta enfermidade".

VODA DE MARCELA E ELISA

O pasado sabado reunímonos varias persoas para render homenaxe a Marcela e Elisa, dúas coruñesas que en 1901 casaron na Igrexa de San Jorge rompendo todas as regras establecidas na epoca. O matrimonio aínda consta no libro matrimonial da citada igrexa. Marcela e Elisa tiveron que escapar primeiro a Porto e logo a Bos Aires, sendo o final da historia tragico. Dentro da edicion do mini Festival Visible 2011 se esta reslizando unha exposición sobre a historia destas dúas coruñesas, unha exposición que non debeis deixar de visitar. Marcela e Elisa estan consideras as pioneiras do matrimonio homosexual no noso pais, e debemos sentirnos orgullosos lso cidadáns de Coruña da loita que realizaron estas dúas mozas.

A homenaxe a Marcela e Elisa foi moi emotivo. E despues despues da cerimonia a comitiva nupcial deu unha volta e fíxose fotos na praza de Maria pita. Logo houbo un picho nunha das terrazas de Maria Pita con torta nupcial incluída. Unha tarta que preparo para a ocasión a TiaVero.

O enlace foi obra dos grupos LGTB A.L.A.S Coruña e "7CORES" coa axuda da ONG VISIBLE e a colaboración de "tortas da TiaVero", Alunmos de Escola e Imaxe de Coruña, Pablo Rodriguez, Juan Pazos, XSG, Visible Coruña, Concello da Coruna e a UDC.

TEXTO DA HOMENAXE

ELISA SÁNCHEZ LORIGA

Nacín na Coruña ás sete da mañá do 8 de setembro de 1862. Era filla Manuel Sánchez e María Loriga, naturais ambos de Santiago de Compostela e veciños da Coruña. Bautizáronme na Igrexa de San Jorge, actuando como padriño Antonio Fenda e María Pin. Entre 1877 e 1879 formeime como mestra superior na Escola Normal da Coruña, na praza de María Pita e ese mesmo ano realizo o exame de reválida para obter o título. Cando coñecín a Marcela eu tiña 23 anos. Cando nos casamos cumprira xa 39 anos.

MARCELA GRAZA IBEAS

Fun bautizada na Igrexa de Santa Águeda, da cidade de Burgos, o día 27 de xuño de 1867. Nacín sendo filla natural de Manuel Graza e Marcela Ibeas e vivín durante dez anos no hospicio. Foi unha vida moi dura, xa que tiven que loitar a diario para sobrevivir ao fame e ás enfermidades, ademais da a falta de agarimo. Cando os meus pais casaron na Coruña en 1877 leváronme con eles e lexitimáronme. Entre 1884 e 1887 formeime como mestra superior na Escola Normal da Coruña. Cando coñecín a Elisa eu tiña 18 anos, pero cando nos casamos xa tiña 34.

NARRADOR

ELISA E MARCELA COÑÉCENSE

Elisa e Marcela coñécense en 1885 na Escola Normal, na que quizais Elisa, ao ser familiar da directora, estaba traballando en tarefas administrativas cando Marcela cursa os seus estudos como mestra. Un día Marcela, entusiasmada, chega a casa e di aos seus pais: ?¡Ai mamá! ¡Se vises que amiga máis boa teño! Estou encantada. Coñecina na Escola. É parente da directora. Non estuda, pero vai alí a traballar? Os pais de Marcela ao ver que esta relación íase facendo cada vez máis íntima decidiron enviar a Marcela a Madrid por catro meses. Cando Marcela regresou a Coruña Elisa e ela xa nunca volverían separarse?

NARRADOR

ITINERARIO DOCENTE DE AMBAS AS MULLERES

Cando Marcela regresou de Madrid Elisa era mestra interina na escola de Couso, no Ayto. de Coristanco. tomara posesión o 4 de setembro de 1888 e sería confirmada nese mesmo destino o día 31 de decembro de 1889. Ao reencontrarse de novo na Coruña Marcela decidiu solicitar a súa primeira escola, en Traba, situada tamén en Coristanco, moi preto de Couso, onde Marcela exerceu como mestra interina entre o 13 de febreiro e o 11 de xullo de 1890. Todos estes anos sempre que foi posible ambas as mulleres conviviron na máis absoluta intimidade, encargándose Elisa a miúdo ?porque tivo máis períodos de falta de traballo- de lavar a roupa no río, da cociña, de carrexar a auga e da limpeza e coidado do fogar. A convivencia das dúas mulleres ?dúas mestras- non resultaba sorprendente nin sospeitosa porque a soltería era o estado natural de moitas mestras. Con todo Marcela e Elisa decidiron casar pola igrexa. Non sabemos que foi o que as levou a facer este acto tan temerario, pero o caso é que o fixeron. Tras numerosas negociacións, coa familia, co cura e con outras persoas. Parece que a transformación de Elisa no seu ficticio primo Mario resultou crible. Non foi fácil porque houbo que convencer a moita xente e todo debía resultar moi convincente. Pero finalmente lográrono e o sacerdote Víctor Cortiella accedeu a casar á parella. A voda oficiaríase o día 8 de xuño de 1901, ás sete e media da mañá.

O acta da voda, inscrita no Libro 13 de matrimonios (1897-1911) da parroquia de San Jorge, di así:

OFICIANTE

"En 8 de xuño de 1901. Eu o Doutor Don Víctor Cortiella Somoza, Cura párroco de San Jorge da cidade da Coruña, por delegación de D. Pedro Varela Rolón Cura párroco de Santa Eulalia de Dumbría, de onde é veciña a contraente, precedida a lectura das tres canónicas moniciones e previos os demais requisitos canónicos-legais, asistín ao matrimonio que por palabras de presente e mutuos consentimentos contraeron nesta igrexa parroquial de San Jorge por unha banda: Don Mario José Sánchez Loriga, solteiro, de trinta e un anos de idade natural e veciño desta de San Jorge, fillo lexítimo de Don Manuel Sánchez e de Dona María Loriga, naturais da cidade de Santiago; e por outra Dona Marcela Graza Ibeas, tamén solteira, de trinta e catro anos de idade, natural de Santa Águeda da cidade de Burgos, filla lexítima de Don Manuel García, defunto e de Dona Marcela Ibeas, naturais o primeiro de Alcañiz, provincia de Zaragoza e a segunda de Vivar, provincia de Burgos. Recibiron as bendicións nupciais e foron testemuñas Don Miguel Hermida Casares, viúvo e Don Heliodoro Rei Mourenza, casado, veciños desta cidade. E para que conste asino."

OFICIANTE

pasaron 110 anos deste feito e hoxe día 26 de novembro de 2011 queremos volver vivir e sentir o que Marcela e Elisa sentiron. Por favor preséntense as contraentes?

ELISA

O meu nome, como todos vós sabedes é Elisa, pero aquí comparezo co falso nome de Mario. Non me quedou outro remedio que inventar este nome para poderme casar con Marcela, a persoa á que máis quero. Por ela daría a vida. Marcela é a mellor persoa do mundo e a muller que elixín para que me acompañe o resto da miña vida.

MARCELA

O meu nome é Marcela, eu non tiven que cambiarme o nome. Cambioullo Elisa porque ela daba mellor como home. Elisa é a miña vida enteira. É un ser humano marabilloso, unha muller á que me entreguei por completo desde que nos coñecemos.

ELISA

Non sabería dicir moi ben porqué decidimos casarnos e xogarnos o todo polo todo con esta voda. Pero o certo é que ambas o necesitabamos. Sentiamos que senón era desta forma non viviriamos nunca unha vida plena. Por que os demais si poden facelo e nós non?

MARCELA

Queriámonos. Sentiamos un amor sen medida a unha pola outra e non estabamos dispostas a resignarnos. Por que non intentalo? E intentámolo. Por iso estamos aquí hoxe, porque queremos volvelo a facer, unha vez máis?

SACERDOTE

Elisa Sánchez. Agora si podes casarche co teu verdadeiro nome. O Goberno español cambiou o Código Civil para que vós vos pudiéseis casar. Así é que che pregunto: Elisa Sánchez aceptas contraer matrimonio con Marcela Graza?

ELISA SÁNCHEZ

Si, quero. aceptei cada un dos cento dez anos que van desde aquela a esta voda e seguiría desexándoo outros tantos.

SACERDOTE

E ti Marcela Graza aceptas contraer matrimonio con Elisa Sánchez, antes Mario?

MARCELA GRAZA

Si, quero casarme con Elisa por segunda vez, porque o certo é que a nosa anterior voda non foi aínda anulada e o rexistro está aí (sinala a San Jorge) dentro desa Igrexa. Quero casarme outra vez con ela e esta vez ademais co seu verdadeiro nome. chegou o momento de deixar os enganos e casarnos como o que realmente somos: dúas mulleres, que teñen o mesmo dereito a amarse e a casar que un home e unha muller ou que dous homes.

OFICIANTE DA CERIMONIA

Así sexa. Que o que uniu o amor non o separe o tempo. Benditos os lexisladores, os políticos, os homes e as mulleres que caeron por fin na conta de que todos somos iguais, que todos temos o mesmo dereito á felicidade, por encima de xéneros ou de orientacións sexuais. Bendita a OMS que en 1990 deixou de considerar a homosexualidade como unha enfermidade e bendito Zapatero, que coa axuda de toda a esquerda do Congreso dos Deputados aprobou en 2005 unha lei que facía iguais, por fin, a todos os españois. E pola contra malditos os discriminadores, os reaccionarios, os oscurantistas, os oportunistas, os machistas, os ultradereitistas, os homófobos e todos aqueles que, aínda dicindo falsamente que son demócratas, votaron en contra da igualdade, malditos todos aqueles que pensan que non merecemos a terra que pisamos? quedaron atrás séculos de escurantismo nos que lesbianas, gais e transexuais eramos queimados na fogueira, torturados, golpeados, encarcerados e discriminados? quedaron atrás os tempos nos que os homosexuais tiñan prohibido casar porque non eran consideradas persoas normais nin cidadáns de pleno dereito. Eran investidos, bolboretas, maricas, tortilleras, marimachos, tolas, raros, anormais... Por fortuna todo iso comezou a cambiar. Polo menos aquí e agora. Pero nada é para sempre e os dereitos hai que loitar tanto para conseguilos, como para mantelos. Senón arrebataránnolos. Porque o que non valora o que ten está condenado a perdelo? Marcela e Elisa, espero que sexades moi ditosas e que compartades cos demais vosa felicidade. Que a vosa historia de amor continúe outros cento dez anos máis como mínimo. Oxalá que perdure para sempre na nosa memoria, como un exemplo de valentía e de loita. Só os valentes pasan á historia. Só queda memoria daqueles que se atreven a aventurarse máis aló dos límites coñecidos. Vós sodes un exemplo vivo para todos nós e para todas nós.

Podedes bicarvos (bícanse)

¡¡¡¡¡¡¡VIVAN As NOIVAS!!!!!!!

ENLACE MATRIMONIAL DE MARCELA Y ELISA

Imos render Homenaxe a Marcela e Elisa, volvendo celebrar a súa enlace matrimonial.

Sera o proximo sabado 26 as 12:30 na praza do Marques San Martin, fronte á igrexa de San Jorge da Coruña. (en caso de choiva farémola nos soportais de Maria Pita)

Celebraremos a unión e logo a comitiva nupcial dara unha volta pola praza de Maria Pita e centro da cidade.

Terminaremos cun Cocktail Nupcial, con tarta Nupcial, nunha das terrazas de Maria Pita ( A escote).

Sera un acto de visibilidade Lesbica e de recordo á valentia de Marcela e Elisa que en 1901 romperon todos os moldes para casar e así poder vivir xuntos o seu amor. Acompañemoslos todas e todos no dia mais feliz da súa vida.

Organiza
A.L.A.S Coruña
Grupo LGTB "7CORES"
ONG VISIBLE

Colaboran
Tartas de Tiavero
Alumnos Escola de Imaxe e son de A Coruña
Concello de a Coruña
Visible Coruña
XSG
e todas e todos vos.

A CORUÑA VISIBLE 2011

A CORUÑA VISIBLE 2011

5ª edición del festival A Coruña Visible 2011

Los mitos visitan A Coruña Visible

Esta quinta edición del festival A Coruña Visible viene acompañada de algunos nombres míticos. El primero es Montgomery Clif, un actor especial, un inadaptado, tanto en lo sexual como en lo profesional, que se rebeló con todas sus fuerzas a la dictadura de Hollywood y sus mandatos sobre qué películas debía rodar o con quien debía acostarse. Sobre él habla el texto Cliff (acantilado) obra ganadora del Premio LAM de teatro 2010, que convoca Visible junto con la Fundación Autor/SGAE y cuyo estreno absoluto será en Coruña. También podremos ver una exposición que reúne fotos y carteles de sus películas, para conocer algo más sobre su filmografía. Otros dos personajes míticos, esta vez de A Coruña, son Marcela y Elisa, dos mujeres lesbianas que en 1901 fueron capaces de enfrentarse a las imposiciones de quienes no estaban dispuestos a aceptar que pudieran amarse y vivir en pareja. Esta exposición quiere poner en valor la memoria de estas dos pioneras del activismo homosexual y traerlas al presente como un ejemplo de valor y modernidad. Todas las actividades del festival son de acceso libre y gratuito. Las distintas actividades del festival cuentan con el patrocinio del Concello de A Coruña, el Instituto de la Mujer y el Fondo Social Europeo, Normal Espazo de Intervención Cultural de la UDC, la Diputación Provincial de A Coruña y la Asociación Cultural Visible.

Teatro CLIFF (ACANTILADO)

Centro Cívico Castrillón Pl. de Pablo Iglesias s/n

Día 27 de noviembre a las 19:00h

Entrada libre hasta completar aforo

Texto: Alberto Conejero

Dirección: Elisa Marinas

Con Carlos Lorenzo y, en las voces, la colaboración de Carlos Martínez Abarca, Ana Lucía Billate y José Ramón Iglesias.

Iluminación: Luis Perdiguero

Espacio sonoro: Pablo Iglesias

Diseño: Rafafans-Rafa F

Una producción de Teatro del Acantilado en colaboración con Visible.

Duración: Una hora.

Días antes de la celebración de la ceremonia de los Óscar de 1961 –la cuarta y última ocasión en la que fue nominado– el actor Montgomery Clift prepara su regreso a los escenarios teatrales. Ha decidido abandonar su carrera cinematográfica y escapar al fin de los mandatos de los estudios y del hostigamiento de los medios de comunicación. Pero antes tendrá que cerrar las cuentas pendientes con el pasado: el accidente de tráfico que desdibujó su rostro, los estragos del deseo mutilado o su relación con compañeros de profesión como Elizabeth Taylor o Marlon Brando.

Exposición MONTGOMERY CLIFT, UN REBELDE EN HOLLYWOOD

Sala de exposiciones del Centro Cívico Castrillón Pl. de Pablo Iglesias s/n
Del 23 de noviembre al 31 de enero Lunes a viernes de 9:00 a 14:00 y de 16:00 a 21:00h. Sábados y domingos de 16:00 a 21:00h.
Entrada libre

La vida de Montgomery Clift ilustra como pocas la época dorada de Hollywood. Un período en el que las estrellas de cine eran obligadas a firmar unos abusivos contratos con las productoras y veían como sus vidas e incluso sus cuerpos eran manipulados, como si se tratara de productos de consumo. Clift se rebeló desde el principio contra esta tiranía y llegó a protagonizar un buen número de importantes películas, a pesar de que se dijo que su vida fue “el suicidio más largo de Hollywood”. Un “suicidio” que vino inducido por el armario en el que se vio obligado a vivir su homosexualidad y también por su negativa a ser un títere en manos de productoras sin escrúpulos.

Exposición MARCELA E ELISA

Normal Espazo de Intervención Cultural da UDC Paseo de Ronda, 47
Del 22 de noviembre (Inauguración a las 20:00h) al 31 de enero De lunes a viernes de 11 a 22 horas (entrada gratuita)
Dirección y producción del proyecto: Normal Curaduría: Pablo Peinado
Asesoramiento: Narciso de Gabriel
Dirección de arte: Suso Montero
Ayudante de arte y producción: María Villas
Diseño gráfico: Julia Núñez
Plan de didáctica: Normal y Crearte Servicios Culturales
Patrocinan: Instituto de la Mujer, Normal Espazo de Intervencion Cultural da UDC, Concello de A Coruña, Diputación de A Coruña y Asociación Cultural Visible.
Entrada libre

En 1901 tuvo lugar un acontecimiento extraordinario en la ciudad de A Coruña. Las maestras de escuela Elisa Sánchez y Marcela Gracia se casaron en la Iglesia de San Jorge, haciéndose pasar Elisa por su primo Mario. Este matrimonio fue el inicio de una huida que llevó a la pareja primero a la ciudad de Oporto, donde fueron encarceladas, y de allí unos meses más tarde a Buenos Aires, ciudad en la que tras una serie de incidentes se pierde su memoria. La boda de Marcela y Elisa, en una época en que las parejas del mismo sexo carecían de derechos, supuso un primer paso para lograr la legalización de los matrimonios de gays y lesbianas. La exposición es un recuerdo a su memoria a la vez que un homenaje a dos pioneras del activismo LGTB. Durante el tiempo que permanecerá abierta la exposición se llevarán a cabo actividades pedagógicas, un ciclo de cine de temática LGTB y dos mesas coloquio.

BENESTAR SOCIAL

O PP nunca creu no Estado de Benestar. Durante os 8 anos nos que o Partido Popular gobernou España, non crearon nin un só dereito social e na actualidade nas Comunidades Autónomas onde gobernan poñen en perigo as estruturas e os servizos do Estado de Benestar. Coa súa política de privatización, recortes e as súas insinuacións sobre o copagamento, cuestionan o carácter universal, público e gratuíto de moitos dos servizos públicos. E para mostra un botón: en todas as CCAA onde gobernan obstaculizaron o desenvolvemento da Lei de Dependencia, en Galicia restrinxen medicamentos, na Comunidade Valenciana reducen camas; en Castela-A Mancha deixan de pagar as facturas ás farmacias; en Madrid privatizan servizos sanitarios e intimidan co copagamento,…é vergonzoso pois, que Gallardón afirme que “sempre foron os gobernos moderados, conservadores, os que teñen acadado graos de benestar”
O alcalde de Madrid declarou que con Ana Pastor “supérase o mito de que o Estado de Benestar é patrimonio da esquerda”. Non é certo. A realidade é que todos os avances sociais foron protagonizados por gobernos socialistas, así a universalización do Estado de Benestar: Sanidade, Educación, Pensións e Servizos Sociais.
Ante as eleccións do 20N estamos nun momento decisivo, porque está en xogo o futuro do Estado de Benestar. Os cidadáns deben decidir, a través do seu voto, entre garantilo con propostas concretas e rigorosas, como as que presentamos os socialistas, ou desmantelalo, coa escusa da crise, como propón o PP.

ALGO TEMOS CAMIÑADO....

Xa volo teño contado en algún artigo anterior, pero recordo perfetamente nos comezos da actividade do noso grupo de participación lgtb, Sete Cores; cando os nosos dirixentes locais, que tiñan ganas de axudarnos, se ruborizaban ao ter que falar en público sobre os nosos problemas. Parece que foi xa fai moito pero realmente fai un lustro nada mais...
Lembro un reparto de propaganda que fixeramos para as eleccións xerais do 2008, e como os nosos compañeiros, incluso os de xuventudes, escapaban dos nosos folletos, e non era porque non quixeran apoiarnos, era simplemente vergoña a entregarllo a alguén e que esa persoa poidera pensar que el ou ela era gai o lesbiana...

Vendo fai uns dias o debate electoral entre Rajoy e Rubalcaba, encheume de orgullo ver a importancia que acadou no mesmo a retirada do recurso que ten imposto o Partido Popular á lei de matrimonio entre persoas do mesmo sexo. Realmente foi emocionante escoltar a Rubalcaba repetidamente pedirlle ao señor Rajoy, que retirase o recurso decíndolle que o que é o mesmo, ten que chamarse da mesma maneira... Esta é unha imaxen impensable fai dez anos.
Esto só comezou cando Jose Luis Rodríguez Zapatero concendera aquela entrevista á difunta revista Zero, na que dixera, “Matrimonio sí, adopción xa veremos”, el foi o primeiro que nos levou cara unha posición relevante na vida política de este pais. Foi o que primeiro tomou en consideración os nosos problemas e fixo que os que tiña por debaixo no seu partido se viran obrigados a empezar a afrontar un tema que para eles era secundario ou polo menos incómodo.

No ámbito local pelexamos moito, e fumos conquerindo avances palpables, e un deles foi a homenaxe as precursoras do matrimonio homosexual, Marcela e Elisa, coa prantación dunha árbore no bosque das mulleres ilustres no parque de San Diego. Pois ben, empezaba este artigo dicindo que algo temos camiñado porque o pasado luns, no mitin central do partido socialista na cidade da Coruña; no que estaba Alfredo Pérez Rubalcaba, comezou falando o ministro e candidato; Francisco Caamaño e cal foi a nosa sorpresa cando empezou a súa disertación recordando a esas precursoras da igualdades que foron Marcela e Elisa. Foi emocionante, moi emocionante e a verdade que como din que de ben nacidos é ser agradecido, que aproveitar estas letras para agradecer en primeiro lugar ao hoxe denostado por moitos, Jose Luis Rodríguez Zapatero todo o que nos ten dado, non estaríamos aquí sin el, ninguén nos tería escoitado da mesma maneira sen o seu pulo inicial. Gracias a Javier Losada por ternos apoiado a facer as primeiras políticas lgtb na nosa cidade e ser precursores en Galicia. Gracias Alfredo por terlle pedido ao señor Rajoy que retirase o recurso aínda que contra esa homofobia poco hai que facer. Gracias Ministro por empezar a teu discurso acordándote dos nosos problemas. Gracias en fin, a todos os compañeiros que nos teñen axudado tanto nestes últimos anos, gracias por facer que as políticas lgtb pasaran a ser unha parte importante na que todo o mundo está encantado de colaborar. Moitas gracias de verdad, e sobor de todo gracias por estar ahí porque me temo que nos tempos que veñen imos necesitar moito o voso apoio.

MARCELA E ELISA NON SON DO PP (artigo publicado na Opinión de La Coruña o pasado martes)

Francisco Caamaño comenzo a súa intervención en Palexco cunha historia coruñesa, a de Marcela e Elisa, que en 1901 casaron na igrexa de San Jorge, " a 400 metros de aquí". Elisa fíxose pasar por Mario para poder contraer matrimonio. "E tiveron que irse", recordou o ministro de Xustiza e cabeza de lista dos socialistas para representar A Coruña na Cámara Baixa, que botou man deste precedente do matrimonio homosexual en España para defender a lexislación desenvolvida polo Partido Socialista nos últimos oitos anos. Caamaño reprochou os recursos que aínda mantén o Partido Popular no Tribunal Constitucional contra o matrimonio entre as persoas do mesmo sexo e contra a lei de igualdade. " Á dereita non lle gusta iso, para eles Marcela e Elisa vivían en pecado", sinalou.

O GRUPO LGTB SOCIALISTA 7 CORES DENUNCIA O RECORTE DO 50% DO ORZAMENTO DE VISIBLE E QUE TALVEZ POIDA DESAPARECER.

NON DEIXAREMOS QUE NEGREIRA NOS VOLVAN Ao ARMARIO A Los HOMOSEXUAIS, TRANSEXUAIS E BISEXUAIS DE CORUÑA.

Este ano celébrase o V festival de arte LGTB da Coruña "Visible". Un festival que comezou en novembro do ano 2007 e que aos poucos foi consolidándose dentro a vida cultural da cidade e da vida das lesbianas, gais, transexuais e bisexuais. Un festival que cumpría a función de Visibilizar, Normalizar e Educar sobre a realidade do colectivo LGTB.

Un festival que foi facéndose grande nuns momentos de crises. Un festival cun orzamento moi axustado, por que sabiamos que nestes momentos tiñamos que ser comedidos.

Por iso queremos denunciar que o Goberno municipal reduciu a menos da metade o orzamento de VISIBLE CORUÑA. Este ano vaise a celebrar soamente unha obra de teatro e unha pequena exposición. Tamén esta dentro do festival a exposición sobre "Marcela e Elisa" que se vai a celebrar no centro Normal da Universidade, pero que foi patrocinada en case un 90% polo "Instituto da Muller" e pola "Universidade da Coruña" e a "Deputación da Coruña".

É tan pouco o orzamento do festival, que non hai partida para a publicidade. Nin para carteis, nin para repartición de programas. Só editáronse estes que pago unha persoa persoalmente por con o seu compromiso coa cultura LGTB. E sabemos que o que non se publicita non existe, non quererán volver ao armario as actividades LGTB do concello? Non será a súa intención volver meternos no armario?

Recordar que en maio tanto este grupo e o resto de grupos LGTB de Coruña, pedimos unha reunión co Alcalde da Cidade e seis meses despois seguimos esperando por ela.

Este ano é o primeiro ano no que a concellaría non se reúne cos colectivos LGTB da cidade para traballar no programa do festival. Nas catro edicións anteriores había reunións previas onde se nos informaba do programa e os grupos e colectivos faciamos achegas.

Dos 277.115.553,74 de orzamento do Concello da Coruña o orzamento de Visible Coruña supón un 0,0019%. Do orzamento de Servizos Sociais que son mais de 14 millóns de euros, Visible Coruña
supón un 0,03 por cento. Este ano seria un 0,015 %.

O concello da Coruña inviste en políticas LGTB uns 30.000 euros, que se van no Centro de Mediación LGTB, Visible Coruña, Visible Cinema, programación cultural da semana do Orgullo. O que supón un 0,010% dos orzamento do concello e un 0,2 dos orzamentos da concejalia de Servizos sociais.

Como vedes son uns orzamentos moi axustados e moi produtivos. Por iso cáusanos mais estrañeza este recorte. Ademais tanto o concelleiro como o xefe de servizo prometeunos que non ía recortar nada en políticas LGTB xa que dicían que tiñan unha especial sensibilidade co tema.

O festival Visible Coruña cumpre o papel de axudar a Normalizar, Visibilizar e educar sobre a realidade do colectivo LGTB. Non só estamos falando dun festival dedicado á cultura, ao teatro, a
arte, ao cine para lesbianas, gais, transexuais e bisexuais. Conseguiuse que a cidade da Coruña fose un referente con este Festival no resto de Galicia e en resto de España. O simple feito de realizalo
axudaba a Visibilizar o noso feito e que durante esa semana o mundo LGTB volvese estar na axenda de todas e todos. A normalizar a través de programar en sitios diferentes, non só son actos
para o publico LGTB. levaban estes a sala de teatros, bares, a rúa, centro cívicos, CGAI, e o teatro Rosalía onde se realizaba o acto principal do festival. E tamén se facían visitas guiadas ás exposicións, proxeccións no institutos co que quedaba cuberta a parte educativa.

Pero ademais o festival conseguira un prestixio dentro das compañías e os artistas galegos que preparaban traballos específicos para Visible Coruña. O festival teñen conexión co Festival Visible
de Sansebastian e o de Madrid. Así que varias obras e compañías de aquí representaron a súa obra nestes festivais. A película Ander do Coruñes Roberto Castón, a compañía de Cabaret "Femme Fatale" ou a obra Testosterona da compañía Chevere. Co que o festival servia de escaparete para axudar a que obras galegas coñecésense fóra de Galicia.


Queremos preguntarlle ao Alcalde da Coruña e ao concelleiro de Serviciossociales se é verdade que aumentou un 22% o gasto en servizos Sociais por que reduciron en 50% o orzamento de dedicado ao colectivo homosexual e transexual. E como dixemos, estamos falando dun orzamento de menos de 13000 euros do festival que quedou nuns 6000 euros.

O festival pasou de ter cinco actos e unha exposición a ter unha obra de teatro e unha pequena exposición. Ademais da referida exposición de Marcela E Elisa que organiza a Universidade da Coruña
coa axuda do Instituto da Muller.

É tan pobre este festival, que os grupos LGTB, 7 Cores e A.L.A.S Coruña habemos decidio facer un acto a maiores para que o festival non quede tan cutre.

Ou realmente estamos falando dunha acción política para que a poboación lesbiana, gai, transexual e bisexual volvamos ser invisibles. Volvamos estar no armario.

Desde o grupo LGTB dos socialistas de Galicia non imos permitir que ninguén nos Volvan a encerrar en ningún armario nin nos volvan a invisibilizar.

Fito Ferreiro Seoane

Coordinador do Grupo LGTB dos Socialistas de Coruña

A FELGTB denuncia as falsidades de Rajoy respecto ao matrimonio

A Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais, FELGTB, celebra que onte se tratase o tema do matrimonio entre persoas do mesmo sexo no debate entre candidatos do PSOE e PP á Presidencia do Goberno. O tema do matrimonio é unha preocupación que se suma ás económicas, sociais e laborais que teñen lesbianas, gais, transexuais e bisexuais, polas consecuencias que pode ter para as familias xa casadas, os seus fillos e fillas, e para quen queiran facer uso do dereito ao matrimonio no futuro.

Mariano Rajoy insistiu en que non vai retirar o recurso que mantén o PP ante o Tribunal Constitucional, a pesar de ser un recurso que vai non só contra o nome do matrimonio senón tamén contra a capacidade de dous pais ou dúas nais de facerse cargo dos seus fillos. O recurso é inxusto e pesa sobre as máis de 25.000 parellas que xa contraeron matrimonio.

Pero ademais os argumentos de Rajoy caen polo seu propio peso. Pon de exemplo as figuras que segundo el en Europa amparan ás parellas do mesmo sexo con leis como o matrimonio pero sen usar ese nome. Cando fala de Reino Unido non se informou de que o presidente conservador David Cameron afirmou fai apenas un mes que cambiará a lei de parellas do feito polo matrimonio para as persoas do mesmo sexo para recoñecer a igualdade das parellas. Así mesmo Rajoy nomeou a Francia e a Alemaña onde as figuras legais que amparan ás parellas do mesmo sexo están lonxe de recoller os dereitos que dá o matrimonio, sobre todo en canto ao amparo legal das fillas e fillos destas parellas, que contan só coa protección dun dos seus proxenitores.

Rajoy obviar tamén países como Dinamarca, que tamén confirmaron que aprobarán proximamente o matrimonio, ou Holanda, Bélxica, Noruega ou Suecia, onde hai igualdade de dereitos como a hai hoxe en España.

"Se Rajoy recibiunos explicámoslle que Cameron está mirando cara a adiante en Reino Unido, como o fai o resto do mundo, e que o único que se empeña en mirar para atrás é el e o seu partido", afirmou Antonio Poveda, presidente da FELGTB.

Así mesmo, Rajoy fai referencia a unha proposta de contrato de unión civil que, segundo el, estaba incluída no programa electoral de 2004, pero que en realidade nunca existiu.

"La Princesa Ana" obra gañadora do premio "Sal a Escena contra la discriminación", na Coruña.

O 3 e 4 de decembro visita Coruña a compañía que trae a obra "A
princesa Ana", que trata sobre o respecto á diversidade, e será no
teatro do Andamio na Coruña.

"A Princesa Ana" obra gañadora premio Sae a Escena contra a discriminación
outorgada polo Ministerio de Igualdade
En todo conto de Princesas ten que haber unha ra que ao ser bicada convértase en... e aquí chegou o momento de cambiar a tradición.

Chega un día en que a Princesa Ana ten que seguir a tradición, ten que casar para poder reinar no seu país. Só hai un problema: ela non quere casar con ningún dos príncipes dos que viñeron a pedir a súa man. Ela só quere seguir sendo feliz xunto á súa mellor amiga, unha doce ranita.

Cando a ra suxírelle que a bique para probar sorte, sorprendentemente, en lugar dun príncipe azul, aparece unha fermosa moza.

A partir de aí, terán que loitar e demostrar que poden reinar e facer felices ao seu pobo igualmente, grazas ao amor que as une.

Combina a presenza de actores e monicreques, e conta con divertidas cancións e coreografías, que contaxian aos nenos do patio de butacas, formando un espectáculo máxico e cheo de cor.

O meu LIBRO DE FAMILIA, as nosas FAMILIAS, o noso DEREITO.

Foi no ano 1999 cando comecei no colectivo LGTB MILHOMES a miña vida como activista. Discutiamos unha tarde no café Ou'alfaite, por que non tiñamos sede, o proxecto de lei de parellas de feito que a FELGTB e o PSOE ían presentar no parlamento do estado. Recordo que unha tarde levánteme da cadeira e dixen, "Estou en contra desta lei de parellas de feito, non quero ser cidadán de segunda, eu quero casarme como todo o mundo". Todos miráronme estrañados, "Fito non soñes", dixéronme.

Seis anos despois grazas a unha lei aprobada polo goberno socialista de Rodriguez Zapatero era posible que os homosexuais deste país nos casasemos cos mesmos dereitos e o mesmo nome, matrimonio, que o resto dos cidadáns.

Iso é traballar pola o igualdade da sociedade. Iso é converter unha utopia en realidade, por que a través da política podemos facer realidade aquilo polo que loitamos e traballamos. A política é o único que temos a xente de esquerda para resolver os nosos problemas, para avanzar, para ser mais iguais.

A reforma do 2005 do Código Civil que recoñecía o dereito ao matrimonio para as parellas do mesmo sexo constituíu un avance histórico ao ampliar a protección legal á nosa realidade familiar, tanto das nosas parellas como dos nosos fillos e fillas. Tras décadas de invisibilidad e marxinación, supuxo un recoñecemento da nosa dignidade convirtiendonos nunha sociedade avanzada, plural e diversa. Isto debería producir satisfacción non só no noso colectivo, senón tamén no conxunto da cidadanía na medida en que é unha ampliación de dereitos e liberdades. Esta vez, España si que entro con maiúsculas na Historia, grazas á valentía do partido socialista. Hoxe contan con leis iguais á nosa, Canada, Suecia, Sudafrica, Noruega,
Portugal, Islandia, Arxentina, Mexico DF e en USA os estados de Massachusetts, Connecticut , Iowa , Vermont , New Hampshire, Wáshington D.C. e Nova York . E Belgica e Holanda xa o tiñan antes que nós.

Estes seis anos de lei desmentiron algúns dos argumentos máis
usados no seu momento. Os modelos de familia máis tradicionais nin se romperon nin se viron socavados. Cada parella, cada proxecto de convivencia
puido elixir, libremente, grazas á reforma do
Código Civil, como organizar a súa relación afectiva, sen prexudicar en ningún
momento unhas opcións a outras. Por esta razón é vital respectar
a liberdade de gais, lesbianas, bisexuais e transexuais para que
poidan, en caso de querer afianzar a súa unión desde o punto de vista
legal, contraer matrimonio. Só así a nosa convivencia, a dos
homosexuais, producirase en igualdade de condicións co resto da
cidadanía. Pero aínda estamos pendentes do Tribunal Constitucional,
que logo de seis anos podería falar xa.

O señor Rajoy discrepa en que se lle chame "matrimonio", ha de saber que non é un argumento aceptable, as nosas familias son tan dignas como as que forman as parellas heterosexuais e xa que logo por que haberían de ter unha denominación diferente e un recoñecemento legal distinto destas? O que é igual ha de chamarse da mesma xeito. Calquera outra fórmula remítenos a sistemas de segregación social. Ou non era segragacionismo cando se dicía que persoas brancas e negras tiñan os mesmos
dereitos sempre que estes exercésense dentro das súas respectivas comunidades?.

Merecemos a dignidade e a liberdade igual que calquera outra persoa.

Existiamos, existimos e existiremos, con recurso ou sen recurso, con sentenza do Constitucional positiva ou negativa e quéirao ou non o queira o PP. O debate real é se unha sociedade democrática e avanzada, como a española, está disposta a soportar un escenario no que se condene, outra vez, á clandestinidade a miles de familias vetando o noso dereito máis elemental ao amor e a felicidade.

NON, Non nos volveran a encerrar nos armarios.

Non señor Rajoy, non queremos esa "lei de unións civís".

E se recordamos, esa lei foi rexeitada dúas veces polo PP cando gobernaron. Vostedes señores do PP queren facer unha lei de unión de amigos, pero o meu marido e eu ademas de amigos, somos unha familia, somos un Matrimonio. Ademas sabe que esta lei non lle obriga a casar cunha persoa do mesmo sexo se vostede non quere.

Como dixo o outro día o noso compañeiro Pachi Vazquez, son as primeiras eleccións onde temos que pelexar para que non nos arrebaten os nosos dereitos, matrimonio homosexual, reasignación de sexo, igualdade, dependencia, aborto, educación, sanidade... Están xogando coa igualdade de oportunidades da persoas e coa súa felicidade. Non o podemos permitir.

Pero aínda con todo o avanzado, sabemos que debemos seguir traballando para conseguir a igualdade real. Para iso os socialistas estamos traballando na lei de Igualdade de Trato, os servizos de Medicación LGTB, a lei Galega de visibilidade LGTB, a lei Integral Galega de Transexualidad, aínda nos queda moita pelexa por diante.

Sabeis que é isto que teño na man? Si,é un LIBRO DE FAMILIA. Moitos sentiredes moita alegria cando vos haceis con él, para vos foi sempre fácil conseguilo.

Pero non sabeis o que significa para nós. Eu nunca pensei ter un libro de familia que recoñecese a miña relación coa miña parella e estou moi orgullo de telo.

E NON, señor Rajoy. Nos levou moitos anos de loita e Non nolo vai a quitar agora.

ACTO DO PSdeG-PSOE: "NUEVOS DERECHOS PARA UNA NUEVA SOCIEDAD"

El MARTES 15 de noviembre, a las OCHO DE LA TARDE en el COLEGIO MARÍA BARBEITO (VENTORRILLO) hay un acto de campaña sobre "Nuevos derechos, para una nueva sociedad" donde charlaremos sobre los avances conseguidos en materia de derechos civiles en los últimos años en nuestro país. Conatremos con la presencia de

- Papa Diop. "Los derechos de las personas inmigrantes"
- Cristina Boo. "La atención a la dependencia; un nuevo derecho subjetivo"
- Carlos Giordano. "Los derechos de los españoles en el exterior"
- Fito Ferreiro. "Movimiento LGTB y derechos civiles en España"

- Javier Losada. Candidato al Senado

Pedro Zerolo: “Rajoy só traballa contra a igualdade”

Sexto aniversario da presentación polo PP do recurso ante o TC contra os matrimonios do mesmo sexo

O secretario de Movementos Sociais e Relacións coas ONG esixe de novo a Mariano Rajoy que retire o seu recurso ante o Tribunal Constitucional contra a lei do matrimonio entre persoas do mesmo sexo

O secretario de Movementos Sociais e Relacións coas ONG, Pedro Zerolo, sinalou que “cada día que pasa sen que o PP retire o seu recurso contra a lei do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, Mariano Rajoy demostra que só traballa contra a igualdade”. Cando se cumpren seis anos desde que o PP presentase o seu recurso ante o Tribunal Constitucional, Zerolo subliñou que “o PP só traballa contra a igualdade, como poñen de manifesto os seus coñecidos intentos de derrogar leis que amplían dereitos civís como a Lei de Igualdade efectiva entre mulleres e homes, a de Saúde Sexual e Reprodutiva ou a do matrimonio igualitario, entre outras”.

“Xa son máis de 20.000 parellas as que nos últimos seis anos puideron exercer o seu dereito ao matrimonio en igualdade”, subliñou o dirixente socialista. “Neste tempo, España colocouse na vangarda dos dereitos humanos e dos dereitos civís, entre outros os de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais. Desde o ano 2005 no que se aprobou o matrimonio igualitario, son xa dez países máis os que recoñecen este dereito, así como sete estados dos EUA e México DF”, indicou Zerolo, quen engadiu que “cómpre defender as conquistas sociais ante o PP, porque os dereitos civís hai que reivindicalos, conquistalos, celebralos e agora toca defendelos”.

O responsable de Movementos Sociais volveu esixirlle ao PP que “retire o seu recurso do Tribunal Constitucional e se sume ao amplo consenso social e político que existe en España en torno ao recoñecemento do matrimonio igualitario”. Zerolo indicou que “o PP segue a ser o partido da involución en dereitos”.

CURSO "TRANSFORMARSE PARA TRANSFORMAR" ORGANIZADO POR CCOO, DESTINADO AO PROFESORADO.

Desde CCOO, como cada año ponemos en marcha el curso Transformarse para transformar, sobre cómo impulsar una educación en la diversidad afectiva y sexual en los centros educativos.
Dado el interés del curso, y debido a la premura de las fechas, este año se cerrará en cuanto esté lleno por lo que contará también el orden de llegada de las preinscripciones.
el curso completo se llevará a cabo en La cristalera de la UAM, Miraflores de la Sierra.
El curso es del Ministerio y está destinado a docentes de todas las comunidades autónomas en activo fundamentalmente, por lo que es gratuito, dispondrá de título acreditado por el ministerio y presenta los siguientes requisitos:

PARA LA PRESCRIPCIÓN es obligatorio mandar un correo a la dirección que se adjunta en el folleto con todos los datos que se solicitan, fundamentalmente un número de móvil, correo electrónico, etapa educativa, comunidad autónoma, situación administrativa (funcionariado de carrera, interinidad...) tipo de centro educativo( pública, concertada, privada..)
recibirás un correo confirmando que todos los datos están correctos y que se ha recibido tu preinscripción que no garantiza la plaza.

PARA LA INSCRIPCIÓN oficial es obligatorio entrar en la plataforma del ministerio, rellenar la ficha y tener cerca una impresora para poder imprimirla: una vez hecho esto se entiende que tienes plaza e inscripción oficial, pero para obtener la beca y el curso sea gratuito será obligatorio:

* antes del inicio del curso hay que entregar como documentación: una copia del DNI y cabecera de la nómina que puedes enviar escaneada en el momento que tengas la plaza o por correo ordinario, pero siempre antes de la realización del curso.
* la inscripción oficial impresa y firmada, que se entregará en el curso.
* sin estos dos requisitos no se becará el curso, por tanto NO será gratuito.

El curso incluye en su gratuidad:
alojamiento completo, manutención y salvo que sea imperioso se podrá pernoctar el día antes del curso, siempre que exista una razón que lo justifique ( que no se pueda viajar el mismo día por horarios de los medios de transporte )
el viaje ida y vuelta tanto en transporte público, como en coche ( en caso de venir más personas en el mismo vehículo, sólo se abonará el kilometraje a una de ellas ) el trasporte no se abonará a aquellas personas que vienen por Madrid, puesto que se pondrá un autobus desde Atocha hacia Miraflores y vuelta para todos los y las participantes. Es muy importante ajustarse al horario programado, aquella persona que no pueda llegar a la hora de salida del autobus, tendrá que organizarse los horarios y medios de locomoción por su cuenta, simpre ajustándose a la hora de inicio del mismo.

El curso tiene dos niveles de profundización, por lo que se contará la asistencia a ambos niveles, de momento no disponemos de fechas exactas para el nivel 2, tendrán prioridad en el nivel 2 quienes hayan cursado el nivel 1 o bien alumnado de otros años que no hayan podido cursar el nivel 2 en su promoción.

Tendrán prioridad aquellas personas que puedan asistir al curso desde el inicio del mismo.
en cuanto te confirme la plaza en el curso seguiré ampliando la información. muchos besos. belén

--
Belén de la Rosa
F.E. de CCOO
Secretaría de Juventud y Cultura
669891865, 60904

UNHA BREVE HISTORIA DOS PONETES DAS XORNADAS NA UDC

Carla Antonelli




Naceu en Güímar, Tenerife, Illas Canarias, España. Estudou arte dramática no Conservatorio de Música e Arte Dramática de Santa Cruz de Tenerife. Saíu da súa cidade natal en 1977, xa que naqueles momentos facíase impensable que unha persoa transexual puidese desenvolver a súa identidade de xénero nunha contorna rural. Viviu rabexadas da ditadura franquista e o post-franquismo de cheo, ademais da persecución policial. En España ata 1979 as persoas transexuais e homosexuais podían ser encarceradas baixo a Lei de “perigo social”.

Activista polos dereitos das persoas transexuais de forma directa desde o ano 1977 en Las Palmas de Gran Canaria. En 1980 gravou o primeiro documental temático sobre transexualidad que se emitiu na Televisión Española (TVE-2). Este documental foi secuestrado pola censura e non se emitiu ata setembro do ano 1981, debido a que arremeteu contra xuíces por non posibilitar o cambio de nome e sexo legalmente.

En 1997 comenzo a coordinar a área Transexual do Grupo Federal GLTB do PSOE. Traballou en grupo no programa electoral onde se incluíu o matrimonio homosexual e a Lei de Identidade de Xénero para as persoas transexuais. Colaborou na redacción da norma que posibilitaba ás mulleres transexuais ingresar nos módulos femininos, sen necesidade dunha cirurxía de reasignación de sexo.

No ano 2004 o PSOE gaña as eleccións e o Congreso aproba o matrimonio homosexual, pero a Lei para transexuais atrasábase unha e outra vez, e cando se viu perigar a súa saída, ameazou ao seu Goberno con iniciar unha folga de fame[1] xunto a presidentas doutros colectivos se o Consello de Ministros non aprobaba dita normativa. Esta cuestión tivo unha repercusión mediática nacional e internacional, ao final o Goberno logo de diversas reunións comprometeuse de forma pública a tramitar a Lei. Cousa que se fixo realidade o 1 de marzo do ano 2007. Renunciou á súa actividade politica cando a Lei de Transexuais foi aprobada, asinada polo Presidente do Goberno e o Rei de España o 17 de marzo do 2007. O 1 de xullo dese ano anuncia que deixase o seu cargo por “motivos laborais”, xa que comezaba a gravar unha serie de televisión en Antena 3.

Foi Portavoz de Área Transexual da Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais de España e portavoz para os medios de comunicación do Colectivo Transexualia de Madrid, logo de violentas agresións a persoas transexuais por grupo de neonazis no Paseo da Castelá. deu charlas en distintas universidades de España e distintos centros do país; así como Congresos de Sexología, o último en Valladolid en outubro de 2009.

Viaxou a Venezuela, Chile e Mexico, invitada por colectivos transexuais dos países a encontros internacionais. En Chile participou en todas as televisións e programas de máxima audiencia do país, con entrevistas pola demanda dos dereitos de transexuais, en México falo na Cámara dos deputados e deu unha conferencia na Universidade de Mérida, no Estado de Iucatán.

Premiada polos colectivos transexuais de Cataluña e Andalucía en 2008 pola súa participación necesaria na Lei de Identidade de Xero. Colectivo de Transexuais de Madrid premiouna no 2003 pola súa traxectoria histórica. Premio 2008 da Federación Estatal de Gais, lesbianas e transexuais de España "Premios Látigos e Plumas".Premio Baeza 2009 a ?A visibilidade?, recibido xunto ao Xuíz Grande Marlaska e o concelleiro Pedro Zerolo.



Dr. Vicent Bataller i Perelló

Naceu en Gandía provincia de València en 1958.
Licenciouse en Medicamento e Cirurxía pola Universitat de València, E.G. en 1985. Alcanzou o grao de doutor pola mesma Universidade no 1995, cunha tese sobre Educación Sexual, cualificación sobresaliente cum laude por unanimidade do Tribunal Tese.
Creou o primeiro servizo de información sexual teléfónico para mozas no P.V. en 1989.”Telèfon Jove da Sexualitat” dependente do Institut Valencià de Joventut.
Fué Presidente da Societat Sexológica do País Valencià. Promotor, creador de diferentes Asociacións de Sexólogos e pertenceu á FESS durante máis de 10 anos.
Coordinou a área de Saúde Integral/vih-sida da FELGT desde a súa creación ata 2004.
Actualmente forma parte do Aula de Identidade de Xénero da Universidade de Las Palmas de Gran Canaria e é Vicepresidente e fundador da AUEMS (Asociación Internacional para o estudo Multidisciplinar da Sexología) nas Illas canarias. Colabora en ECOSEX e na CASA GLTB de San Bartolomé de Tirajana (Sur de Las Palmas de Gran Canaria). Foi o primeiro Coordinador Grupo LGTB PSPV-PSOE
É Director do "Espai de Sexologia" no Centre Internacional de Gandia, dependente da Universitat de València. Vogal de Saúde Sexual da Sociedade Española de Intervención en Sexología (S.E.I.S.). Vogal de Saúde Sexual e Dereitos Sexuais da Asociación Española de Antoloxía, Medicamento Sexual e Reprodutiva (A.S.E.S.A.). Coordinador Federal de Saúde Sexual e Dereitos Sexuais do CEF- PSOE.
Ten o Premio AET- Transexualia en recoñecemento á Traxectoria Profesional en Defensa do Colectivo Transexual, outorgado en Madrid no 2007. No 2008 recibiu o Premio LGTB L´Ahuir e no 2010 outorgóuselle o Premio Margalida Borràs polo seu defensa a favor da Saúde Sexual da Comunidade LGTB.
É profesor de Sexología da Universidade de Almería, Universidade de Sevilla, Universidade Camilo José Cela e da Universidade de Oviedo.
Máis información sobre Vicente na web www.vicentebataller.com


Afredo Saborido Pérez

Traballador social, sexólogo do INCISEX (instituto de Ciencias Sexológicas da Universidade de Alcalá de Henares) e terapeuta sexual e de parella por BIKO ARLOAK. Militante do CGC (Colectivo Gay de Compostela) desde 2002 a 2009. Poteriormente foi presidente de CGC e representante da federación ATURUXO (federación LGTB Galega). Durante estes anos foi cando o activismo LGTB en Santiago e en Galicia tiña unha gran actividade. Organizábase o orgullo de Galicia en Santiago cunha manifestación onde chegaron a ir 5000 persoas e unha festa que enchía a praza da Quintana.



Massioun Didier Villegas Mogollon

Massioun Didier foi activista LGTBI, de colectivos de traballo coas persoas con VIH e participo nun grupo politico LGTBI na cidade de Cali.

Ingreso no ano de 1997 no colectivo chamado Fundación Vivir Mellor actualmente chámase Apoio e solidariedade. É unha organización para persoas que viven e conviven con VIH, formando parte do grupo de auto apoio. Realizaba e promovía encontros nacionais e internacionais con persoas que vivían e convivían con VIH, sendo integrante activo da organización, axudando a persoas recentemente diagnosticas coa infección.

Para o ano 2001 integrar no grupo que se formo a través da igrexa católica, chámase Grupo LGTBI Kyron onde se facían reunións cada xoves co obxectivo de facer talleres e de charlas sobre o tema LGTBI e formación integrar ecuménica, cara a parte da parroquia da igrexa de Champagnat de cali, pero a igrexa non interviña na actividades do grupo.

Xa no 2002 comenzo a formar parte do grupo LGTBI Aguacatal onde a reunións eran os sábados coas actividades similares ao de kyron pero dándolle un diferente (non relixioso) mais de reflexión persoal e con cine-foros.

Estando nestes grupos crear unha fundación de teatro Satiricón, co obxectivo de facer obras de teatro con temas LGTBI, o cal participe durante ano e medio asistindo a talleres de preparación artística no grupo.

Outros dos grupos que se formaron na cidade de Cali, é un grupo con fins políticos, de ideoloxía de esquerda, chamado grupo Polo de Rosa, o cal era parte do movemento político Polo democrático alternativo, alí a súa función era contactar cos novos integrantes para ter unha ficha técnica de cada un e así poder levarlles a información dos sucesos actuais do grupo a través de Internet.

Como na actualidade hai mais grupos en Cali, e entre eles destaco ao grupo Xuño Unicidad (polo respecto da unicidad), o cal programaba cada ano o recital de poesía homo-erótica, con fins culturais dentro de colectivo LGTBI. Alí participaba de forma exporadica na realización deste evento e doutros eventos que eles realizaban. Foi nomeado membro honorario. Aínda hoxe continua axudando aos grupos de Colombia cando eles solicítano.